บทที่ 2085

ฮาร์วีย์ไม่สนใจการแสดงออกที่น่ากลัวของซากุระเลยแม้แต่น้อย และหันไปยิ้มให้อายะแทน

“เธอทอยลูกเต๋าเก่ง แต่ฉันก็เดาใจเธอเก่งเหมือนกัน

"ดูสิ สุดท้ายแล้ว การพนันก็เป็นเพียงการต่อสู้ทางจิตวิทยาเท่านั้น

“เพราะฉันสามารถเดาความคิดของเธอได้ นั่นก็หมายความว่าถ้าเทียบอะไรฉันไม่ได้

“ถ้าเธอไม่โกง เธอไม่มีทางชนะอย่างแน่นอน

“เอาแบบนี้ดีไหม? คุกเข่าอ้อนวอนต่อหน้าฉันและเรียกฉันว่าพ่อสิ ฉันจะหยุดเล่นและปล่อยให้เธอเป็นอิสระ”

"นาย…!"

อายะตัวสั่นด้วยความโกรธ เธอคว้าถ้วยลูกเต๋าขึ้นมาในทันทีและเขย่ามันอย่างฉุนเฉียวโดยไม่ต่อความกับอีกฝ่ายอีก

คราวนี้ความเร็วของเธอเร็วกว่าทุกครั้งก่อนหน้านี้มาก เกิดเสียงดังโครมครามและถ้วยก็ตกลงบนโต๊ะอีกครั้ง

เสียงของลูกเต๋ากระจายไปในทันที

อายะจ้องไปที่ฮาร์วีย์

“วางเดิมพันของนายซะ!” อายะเอ่ยออกมาอย่างเย็นชา

ฮาร์วีย์หัวเราะเบา ๆ และแตะชิปของเขาบนโต๊ะ

“ไม่มีประโยชน์ที่จะมานั่งเล่นอะไรสนุก ๆ แล้ว” ฮาร์วีย์พูดพร้อมยิ้มอย่างพอใจ

“ฉันจะทุ่มทุกอย่างที่ฉันมี”

“ฉันมีเงินประมาณสามหมื่นห้าพันล้านเยน รอบหน้าเธอจะยอมรามือหรือเปล่า”

“ถ้าฉันจำไม่ผิด คุณมิยาโมโตะ… เธอเพิ่งจ่ายค่าชดเชยให้เฮคเตอร์ไปหนึ่งหมื่นห้าพันล้านดอลลาร์ไม่ใช่เหรอ?”

“เธอไม่กลัวว่ากษัตริย์ของเธอจะส่งเธอไปเหมืองถ่านหินในดาร์ก ไอส์แลน ถ้าต้องเสียเงินให้ฉันอีกเจ็ดหมื่นล้านเยนเหรอ!”

“ไร้เดียงสาจริง ๆ!”

“ถ้าคุณมีเงินพอที่จะเล่น เราก็มีเงินพอที่จะจ่าย! นี่เป็นเพียงเรื่องธุรกิจ!” ซากุระเย้ยหยันอย่างไร้ความรู้สึก

“เลิกพูดได้แล้ว! ถ้าแน่จริงก็วางเดิมพันสิ!”

ซากุระอาจจะทำสีหน้าเย็นชาและไม่ใส่ใจ แต่ลึก ๆ แล้วเธอรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย

ถ้าเธอแพ้อีก เงินเจ็ดหมื่นล้านเยนจะหายวับไปในทันที

บริษัทมิยาโมโตะจะต้องขายทรัพย์สินจำนวนมากเพื่อให้ได้มาซึ่งเงินจำนวนดังกล่าวอีกครั้ง