บทที่ 2109

อีวอนน์ ซาเวียร์ขมวดคิ้วขณะที่เธอเดินไปที่ห้องโถงแล้วหยุดห่างจากคนที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเหล่านั้นประมาณสี่สิบฟุต

หลังจากที่สายตาของเธอเหลือบไปที่ชายหนุ่มที่ถือภาพบุคคล อีวอนน์ก็ขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม

“ที่นี่คือถิ่นของตระกูลสมิธ คุณปู่ของฉัน คนที่ร่ำรวยที่สุดในกังนัม กำลังจัดงานเลี้ยงวันเกิดของเขาในคืนนี้

“พวกคุณมีสิทธิ์อะไรที่จะสวมชุดไว้ทุกข์และถือรูปคนอื่นมาก่อความวุ่นวายใหญ่ที่นี่?!”

อีวอนน์ผายมือในขณะที่เธอกำลังพูด บอดี้การ์ดของตระกูลสมิธทั้งหมดปรากฏตัวขึ้นจากที่ไหนก็ไม่รู้และล้อมรอบสถานที่ทั้งหมดพลางจ้องผู้คนเหล่านั้นอย่างเย็นชา

ชายคนนั้นส่งภาพบุคคลให้กับลูกน้องที่อยู่ข้าง ๆ ก่อนที่จะก้าวออกไปข้างหน้าพร้อมกับกอดอก หลังจากที่จุดซิการ์มวลเล็กและยาวขึ้นแล้วดูดมัน เขาก็พูดอย่างเย็นชาว่า “คุณซาเวียร์ใช่ไหม?

“ผมขอแนะนำตัวนะครับ ผมชื่อ อเล็ก คลาวด์ และคนในภาพก็คือพ่อของผม

“ผมมาที่นี่เพื่อสิ่งเดียวเท่านั้น พวกเรารู้ว่าจาเดน สมิธกำลังฉลองวันเกิดของเขาในคืนนี้ และนั่นคือเหตุผลที่เราได้นำของขวัญชิ้นใหญ่มาให้!

“หวังว่าคุณจะรับมันเอาไว้!”

จากนั้นชายคนนั้นก็ผายมือให้ลูกน้องของเขา

“เอาของขวัญเข้ามา!”

จากนั้นชายหัวโล้นที่แข็งแกร่งคนหนึ่งก็เดินมาพร้อมกับของขวัญชิ้นใหญ่บนบ่าของเขาก่อนที่จะทิ้งมันไว้กลางห้องโถง

ของขวัญชิ้นนั้นไม่ได้ถูกห่อเอาไว้ ผู้คนจึงสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนว่ามันคืออะไร

แต่ทันทีที่ได้เห็นของขวัญ สีหน้าของพวกเขาหวาดกลัวอย่างยิ่ง

'โลงศพเหรอ?!'

'โลงศพไม้ฟีบี้สีไหมทอง?!'

ฮาร์วีย์ขมวดคิ้ว โดยปกติแล้วจะไม่มีใครมอบโลงศพให้ใครในวันสำคัญเช่นนี้ ไม่ว่าพวกเขาจะเกลียดกันมากแค่ไหนก็ตาม

อเล็กไม่ได้มาที่นี่อย่างสันติแน่นอน!

“สารเลว! อยากตายหรือไง?!”

บอกี้การ์ดตระกูลสมิธไม่สามารถยับยั้งตัวเองไว้ได้อีกต่อไป พวกเขาต่างถือกระบองไว้พร้อมที่จะลงมือได้ทุกเมื่อ

แต่อเล็กเพียงแต่เฝ้ามองสถานการณ์ด้วยสีหน้าที่เย็นชาราวกับว่าเขาไม่สนใจใครเลยแม้แต่น้อย