บทที่ 2157

“หรือคุณกลัวว่าคนอื่นจะเห็นตัวตนที่แท้จริงของคุณ? คุณก็เลยทำตัวอวดรู้ แต่จริง ๆ แล้วคุณรู้สึกผิด!” อีวอนน์ ซาเวียร์กล่าวด้วยรอยยิ้ม

สีหน้าของเพย์ตัน ฮอแรนเย็นชาทันที

ในฐานะคนจากหน่วยมังกรลับที่โดยธรรมชาติจะสนใจประเทศของตัวเองมากกว่า เขาจึงไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับกองกำลังต่างชาติบ่อยนัก

อย่างไรก็ตาม เขาพอจะรู้เรื่องของประเทศหมู่เกาะอยู่บ้าง

ท่าทางของกริฟฟิน ยังในขณะนี้ราวกับว่าเขากำลังปิดบังอะไรบางอย่างแต่สุดท้ายก็ถูกจับได้

ฮาร์วีย์ ยอร์กพูดอย่างเฉยเมยโดยเอามือไพล่หลังว่า “ผมได้ยินมาว่าคนที่ฝึกวิชาหยินหยางจะสักรูปดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ ซึ่งเป็นตัวแทนของหยินและหยาง ไว้บนหลังของพวกเขา นอกจากนี้มันยังเป็นสัญลักษณ์ให้เหล่าองเมียวจิแห่งประเทศหมู่เกาะระบุตัวตนของกันและกันด้วย

“ถ้าคุณบอกว่าคุณไม่รู้วิชาหยินและหยางจริง ๆ ทำไมคุณไม่ถอดเสื้อออกให้ผมดูหน่อยล่ะ?”

“นี่มันมากเกินไปแล้ว! ไอ้บ้า! คุณกำลังดูถูกผม!”

กริฟฟินชี้หน้าฮาร์วีย์และสบถ!

จากนั้นเขาก็มองไปที่เพย์ตันด้วยความโกรธและพูดอย่างเย็นชาว่า “ผู้อาวุโสฮอแรน ผมเคารพตระกูลฮอแรนแห่งซานตง ผมจึงพยายามรักษาทาเลีย ฮอแรนอย่างสุดความสามารถ มันน่าสะเทือนใจมากที่คุณไม่แม้แต่จะช่วยผมและปล่อยให้หมอผีคนนี้ใส่ร้ายผมแบบนี้!

“ผมจะไม่รับใช้ตระกูลนี้ต่อไปแล้ว!

“คุณหาคนอื่นมาแทนผมได้เลย!”

กริฟฟินกระแทกประตูปิดและออกไปด้วยความโกรธหลังจากที่เขาพูดจบ

เพียงแต่ว่าในขณะที่เขาเดินออกจากประตูไป ความขุ่นเคืองและความกลัวก็เผยบนใบหน้าของเขา

ปัง!

เมื่อกริฟฟินเดินออกจากห้องไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ร่างกำยำก็ปรากฏต่อหน้าเขาและเตะเขากลับเข้าไปในห้องทันที

เพย์ตันยืนเอามือไพล่หลังราวกับว่าคนที่เตะไม่ใช่เขา เขาพูดสบาย ๆ ว่า “ฉันยังไม่ได้อนุญาตให้คุณออกไปสักหน่อย คุณคิดว่าคุณจะหนีจากฉันได้ง่าย ๆ อย่างนั้นเหรอ?”