บทที่ 2178

ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น รถโตโยต้า พราโด้จำนวนสิบสองคันก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าโรงแรมพอทโฮลซึ่งกีดขวางช่องทางต้อนรับของโรงแรมโดยสิ้นเชิง

ฮาร์วีย์ ยอร์กลงจากรถอย่างใจเย็น โดยมีไทสัน วูดส์และราเชล ฮาร์ดีตามมาติด ๆ

รัศมีที่น่าประทับใจของฮาร์วีย์สามารถแพร่กระจายไปได้ไกลเราหนึ่งไมล์ ขณะที่เขาก้าวเดินไปไม่มีใครกล้าแม้แต่จะสบตาเขา

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงแรมทุกคนเอื้อมมือไปจับอาวุธปืนหลังจากเห็นภาพดังกล่าวด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม

“ทุกท่าน วันนี้เป็นพิธีเปิดโรงแรมพอทโฮล!

“มีเพียงแขกที่ได้รับเชิญเท่านั้นที่จะได้รับอนุญาตให้เข้าไป!

“ถ้าคุณไม่มีบัตรเชิญ ก็กรุณาออกไปเดี๋ยวนี้!”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เป็นผู้นำกลุ่มกำลังจะชักปืนออกมาขณะพูดได้ครึ่งประโยค

เพี๊ยะ!

ไทสันไม่ยอมให้คนเหล่านั้นมีโอกาสได้ชักอาวุธปืนออกมาด้วยซ้ำ เขาตบเจ้าหน้าที่คนดังกล่าวลงไปกองกับพื้นด้วยหลังมือในทันที

ทุกก้าวที่ไทสันย่างก้าวไป เขาก็ตบเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยด้วยฝ่ามือของตัวเอง ไม่นานนัก เจ้าหน้าที่ทั้งหมดก็กระเด็นออกไปก่อนที่จะหล่นลงไปกองกับพื้น พวกเขาต่างใช้ฝ่ามือกอบกุมใบหน้าไม่มีแรงแม้แต่จะคลานกลับขึ้นมา

“พกปืนเถื่อนเหรอ? มีความผิดทางอาญานะ!”

ราเชลรู้กฎของมอร์ดูชัดเจนราวกับกับหลังมือของตัวเอง เธอชี้ให้สมาชิกหลงเหมินหยิบปืนขึ้นมาด้วยรอยยิ้มจาง ๆ

“คืนนี้หัวหน้าสาขาของฉันอารมณ์ไม่ดี นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันจะไม่เสียเวลากับพวกนาย

“ฉันจะถามแค่ครั้งเดียว หญิงสาวสองคนจากตระกูลมิยาโมโตะแห่งประเทศหมู่เกาะตอนนี้อยู่ที่ไหน?”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เป็นหัวหน้าเป็นคนรับใช้ที่ภักดีต่อตระกูลทอมป์สันอย่างเห็นได้ชัด

“รู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่?!” เขาตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด

“รู้ไหมว่านี่มันหมายความว่ายังไง?!

“รู้หรือเปล่าว่าถ้าต่อต้านตระกูลทอมป์สันจะส่งผลอะไรบ้าง!”

ปัง!

ราเชลเตะเจ้าหน้าที่คนนั้นลงไปกองในทันที จากนั้นเธอก็หักข้อมือของเขาด้วยการเตะซ้ำเข้าไปอีกหน