บทที่ 2189

"แก! แกทำลายการบ่มเพาะตัวเองที่ฉันสั่งสมมาหลายสิบปี...”

“สารเลว!”

“แกมันหน้าไม่อาย!”

ใบหน้าของอาจารย์ฟาทัลบิดเบี้ยวด้วยความหวาดหวั่น เขาดูพร้อมที่จะต่อสู้กับฮาร์วีย์ให้ตายไปข้างหนึ่ง

พรึ่บ!

แต่ก่อนที่เขาจะทันได้พูดจบ เขาก็ล้มลงกับพื้นและเป็นลมหมดสติไปในทันที

“ไอ้สารเลว! นายมันอวดดี!”

ผู้คุ้มกันของตระกูลซาเวียร์ทุกคนหน้าซีดเมื่อเห็นเช่นนั้น

พวกเขายกปากกระบอกปืนขึ้นและเล็งไปที่ฮาร์วีย์

“ยอร์ก! นายรู้ตัวไหมว่าทำอะไรลงไป?

“รู้ไหมว่าทำอะไรลงไป?!

“นายเคยนึกถึงผลของการกระทำของตัวเองหรือเปล่า?!”

ชายหนุ่มผมยาวซึ่งยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นเริ่มตะโกน

“อาจารย์ฟาทัลไม่ใช่คนที่นายจะทำร้ายในหยามเกียรติยังไงก็ได้!”

เขารับไม่ได้ที่ฮาร์วีย์มาป่วนในงานนี้และทำให้เชอริลคนรักของเขาโกรธ

เขาอยากจะเตะฮาร์วีย์ให้ลงไปกองกับพื้นและฉีกฮาร์วีย์ให้เป็นชิ้นๆ

แต่ฮาร์วีย์ไม่แม้แต่จะชายตามองเขา

“ฉันจะไปแล้ว”

ฮาร์วีย์ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันหลังกลับและจากไป

ใบหน้าของเชอริลมืดลงและกลายเป็นเคร่งขรึม เธอหรี่ตามองฮาร์วีย์พร้อมที่จะชนกับเขาให้ตายกันไปข้าง

แต่ในขณะที่เธอกำลังจะขยับ…