บทที่ 2196

“นายท่านลินช์?”

ฮาร์วีย์หัวเราะเบา ๆ

“โอ้ ฉันกลัวจับขั้วหัวใจเลย!”

“งั้นเรามาเปลี่ยนกันสักหน่อยดีกว่าไหม? คราวนี้ฉันจะเป็นคนโทรให้เธอเอง”

ฮาร์วีย์คว้าโทรศัพท์ไปและกดหมายเลขทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้อลิซตอบ เขายังเปิดลำโพงเพื่อให้ทุกคนได้ยินการสนทนาทางโทรศัพท์

จากนั้นน้ำเสียงอะไรกังวลของชายคนหนึ่งก็ดังมาจากอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์

“น้องยอร์ก อะไรทำให้คุณโทรหาผมได้?

“ผมยังต้องเข้าร่วมการประชุมที่โวลซิ่งอยู่เลย ถ้าคุณอยากให้ผมช่วยอะไร ให้โยนาจัดการแทนได้เลย”

'น้องยอร์ก?!'

ในขณะนี้ สีหน้าของอลิซดูแย่ที่สุด

“ไม่มีอะไรมากหรอก นายท่านลินช์ ผมแค่อยากจะถามอะไรคุณหน่อย

“มีผู้หญิงคนนึงชื่ออลิซ ทอมป์สันคิดจะใช้คุณบดขยี้ผม

“คุณจะช่วยเธอทำแบบนั้นจริงหรือ?

“บทขยี้คุณ? อลิซ?”

เบนจามินชะงักเล็กน้อยด้วยความตกใจ

“น้องยอร์ก เธอเป็นเพียงสมาชิกคนหนึ่งในตระกูลทอมป์สันเท่านั้น ใครอนุญาตให้เธอพูดอะไรแบบนั้นออกมา?

“อีกอย่าง เธอน่าจะรู้ผลของการใช้ชื่อของผมในการต่อต้านคุณนะ”

"อ๋อ ผมเข้าใจแล้ว ถ้าผมจะให้คนไร้มารยาทแบบนั้นมาคุกเข่าขอโทษก็คงไม่มากเกินไปหรอก จริงไหม?” ฮาร์วีย์ถามพลางหัวเราะ

“ผู้หญิงคนนั้นจะไม่คุกเข่าก็ได้ แต่ต่อไปตระกูลทอมป์สันจะไม่มีโอกาสได้เชิดหน้าชูคอในมอร์ดูอีก!”

คำพูดเพียงประโยคเดียวจากเบนจามิน ก็สามารถชี้ชะตาของอลิซได้แล้ว

ฮาร์วีย์วางสายโทรศัพท์อย่างใจเย็น จากนั้นจึงชี้ไปที่ที่ว่างตรงหน้าเขาด้วยความสนุกสนาน