บทที่ 2204

เมื่อเห็นว่าลิเลียนและไซม่อนดูหดหู่เล็กน้อย ลูซี่ก็กัดฟันและชี้ไปที่ฮาร์วีย์อีกครั้ง

“นายไปเห็นนายน้อยทอมป์สันออกจากมอร์ดูเมื่อไหร่?

“และต่อให้นายน้อยทอมป์สันจะเป็นคนออกคำสั่ง…

“เขาก็ทำไปเพราะนายเท่านั้น!

“ถ้าไม่ใช่เพราะนายไปขัดขวางการนัดเดทและตบเขา…

“เขาจะทำแบบนั้นตั้งแต่แรกทำไม?!

“ไม่ว่าจะยังไงนายก็จะต้องรับผิดชอบทั้งหมดนี้!

“ออกไปซะ! เดี๋ยวนี้!

“เราจะดูแลแมนดี้และซีนเธียร์เอง!

“และขอร้องล่ะ เซ็นใบหย่าแล้วเลิกยุ่งกับแมนดี้สักทีเถอะ ตกลงไหม?”

ลูซี่นำเอกสารการหย่าร้างอีกฉบับออกมาและโยนมันต่อหน้าอาร์วีย์

แน่นอนว่าเธอกับลิเลียนได้เตรียมสำเนาไว้มากมายแล้ว พวกเธอไม่กลัวหากฮาร์วีย์จะฉีกเอกสารฉบับนั้นด้วย

ลิเลียนซึ่งดูสงบลงกว่าเดิมเล็กน้อยได้สติกลับคืนมา เธอลุกขึ้นและจ้องมองฮาร์วีย์เป็นฟืนเป็นไฟ

“ถูกต้อง! ลูซี่พูดถูก!

“ไม่ว่าจะอย่างไรทั้งหมดนี้ก็เป็นความผิดของนาย!

“ออกไปจากที่นี่ได้แล้ว! นายไม่จะไม่ถูกอนุญาตให้เข้าไปในวิลล่าหมายเลขหนึ่งแล้วด้วย!

“นายอย่าได้คิดที่จะปอกลอกแมนดี้เพียงเพราะเธอได้รับการแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าสาขาที่เก้าของตระกูลฌองล่ะ!

“ไอ้ลูกเขยหน้าเงิน! ไปตายที่ไหนก็ไปซะ!”

ฮาร์วีย์หายใจเข้าลึก ๆ และมองไปรอบ ๆ โถงทางเดินที่เสียงดัง พยาบาลสองสามคนมองมาทางพวกเขาเป็นระยะด้วยความกังวล พวกเธอต้องการที่จะยุติการทะเลาะวิวาทนี้แต่ไม่กล้าพอที่จะทำเช่นนั้น

ฮาร์วีย์ถอนหายใจก่อนจะหันไปหาไซม่อน

“คุณพ่อตา ผมคงต้องขอตัวก่อน

“ฝากแมนดี้และซีนเธียร์ด้วย

“ผมได้มอบหมายให้คนของผมคอยดูอยู่แถว ๆ นี้แล้ว ถ้ามีปัญหาอะไรก็โทรหาผมได้เลย”