บทที่ 2211

ฮาร์วีย์ ยอร์กพูดอย่างเฉยเมยโดยเอามือไพล่หลังว่า “เราควรหาทางออกด้วยตัวเองเสมอ

“การเอาชีวิตรอดจะมีประโยชน์อะไรถ้าคนอื่นเสนอวิธีให้?”

“ช่างกล้า…” ทีแกน บาวเออร์เอื้อมมือไปตบแก้มขวาของฮาร์วีย์

“น่าเสียดายที่ไม่ว่าคุณจะกล้าหาญแค่ไหนมันก็ไม่มีความหมายอะไรกับผม

“ในเมื่อคุณไม่ยอมรับน้ำใจดีของอิชิกาวะ ยูกิโกะ งั้นมากับผม

“เรามีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะ!”

ทีแกนพ่นลมร้อนออกจากปากขณะที่เขาพูด สายตาของเขารุนแรง!

เห็นได้ชัดว่าเมื่อฮาร์วีย์จากไปกับเขา ฮาร์วีย์จะต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตายอย่างไม่ต้องสงสัย

จัสติน วอล์กเกอร์ที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาในที่สุดก็ไม่สามารถรั้งตัวเองไว้ได้อีกต่อไป เขาก้าวไปข้างหน้าและพูดว่า “ผู้บัญชาการบาวเออร์ ฉันเกรงว่านี่ไม่ถูกต้อง…”

ปัง!

ทีแกนดีดนิ้ว และทันใดนั้นก็มีคนยิงจัสตินเข้าที่เท้า ทำให้รองหัวหน้าสาขาของหลงเหมินสาขามอร์ดูล้มลงกับพื้นพร้อมกับร้องลั่น

“คุณคิดจะสอนผมเหรอ?

“คุณเป็นเพียงขี้ข้าที่ถูกเลี้ยงดูโดยตระกูลบาวเออร์ คุณมีสิทธิ์อะไร?”

สีหน้าของฮาร์วีย์เคร่งขรึมมากขึ้นเรื่อย ๆ การกระทำของทีแกนท้าทายขีดจำกัดของเขาอย่างต่อเนื่อง

“ทำไม? คุณยังไม่พอใจอีกเหรอนายน้อยยอร์ก?”

ทีแกนส่งสัญญาณอีกครั้ง ทันใดนั้นอาวุธปืนสองกระบอกที่ถูกปลดเซฟตี้ออกก็เล็งไปที่หน้าผากของไคท์ วอล์กเกอร์

“ในเมื่อนายน้อยยอร์กไม่ยอมจำนนสักที ทำไมคุณไม่เริ่มคุกเข่าและขอโทษคุณทอมป์สันตอนนี้ก่อนล่ะ ว่าไง?

“อาวุธมันไม่มีตาหรอกนะ ถ้าปืนลั่นขึ้นมา คนสนิทของคุณก็จะจากไป และเธอก็จะไม่รอด”

ทั้งอลิซ ทอมป์สันและเชอริล ซาเวียร์แสดงท่าทางเย้ยหยันและมีความสุข

ความอับอายที่พวกเธอได้รับที่โรงแรมพอมโฮลคืนนั้นเทียบเท่ากับความพึงพอใจที่พวกเขามีในขณะนี้