บทที่ 2225

จูนเหล่ตาในขณะที่เชิดหน้าใส่ฮาร์วีย์ ยอร์ก

“นี่นายคงจะไม่พูดว่าตัวเองเป็นหัวหน้าสาขาด้วยใช่ไหม? นายคิดว่านายสามารถส่งคำเชิญเหล่านั้นมาให้เราได้หรือ? นายมีค่าขนาดนั้นเชียวเหรอ?

“แถมยังมาอ้างว่าตัวเองเป็นมิสเตอร์ไทคูนด้วยเนี่ยนะ? นายรู้หรือเปล่าว่านายน้อยวอล์คเกอร์บริจาคเงินให้กับเฮเซลเป็นจำนวนเงินเท่าไร?

“สามล้านดอลลาร์!

“ทั้งชีวิตนี้นายก็หาเงินขนาดนั้นไม่ได้หรอก! แล้วยังกล้ามาบอกว่าตัวเองเป็นมิสเตอร์ไทคูนได้ยังไง?!

“คิดอะไรอยู่เนี่ย?!

"ฉันจะบอกนายให้นะ ต่อไปก็เลิกทำตัวอวดฉลาดได้แล้ว และหยุดอวดอ้างในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ทำด้วย!

“แม้ว่าครอบครัวของเราจะมีความสัมพันธ์อันดีด้วยกันมา แต่นายทำให้ความสัมพันธ์ของเราต้องมัวหมองแล้ว!

“อย่าได้คิดว่าครอบครัวของพวกเราเกี่ยวข้องอะไรกับนายอีก! นายไม่คู่ควร!”

เคลลี่ มาโลนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายเขาก็หยุดตัวเองเอาไว้

จูนพูดถูก คนอย่างฮาร์วีย์ชอบทำตัวโดดเด่นกว่าใคร และเขาเป็นคนประเภทชอบขโมยเครดิตคนอื่นอีกด้วย

ถ้าลูกสาวของเขาไปเกี่ยวพันกับผู้ชายคนนี้...

ชีวิตของเธอจะต้องพังทลาย!

ก่อนหน้านี้เคลลี่คาดหวังในตัวฮาร์วีย์ แต่ในตอนนี้เขาผิดหวังในตัวชายหนุ่มอย่างที่สุด

“เอาล่ะ เลิกพูดเรื่องไร้สาระสักที เราเรียกให้นายมาที่นี่ในวันนี้มีอะไรบางอย่างที่สำคัญกับนาย”

จูนเหล่ไปที่ฮาร์วีย์

“อย่างแรก การที่เราพานายมาที่มอร์ดูเป็นความผิดของเราเอง เพื่อแสดงความจริงใจของเรา เราจะมอบเงินจำนวนหนึ่งหมื่นหกพันดอลลาร์ให้”

จูนโยนกองเงินสดลงต่อหน้าฮาร์วีย์หลังจากเธอกล่าวจบประโยค

“อย่างที่สอง เราต้องคุยกันเรื่องการแต่งงานที่เคลลี่กับพ่อแม่ของนายตกลงกันไว้!

“ที่เขาพูดไปแบบนั้นก็เพราะเมาไม่ได้สติ! ฉันหวังว่านายคงจะไม่เก็บมันมาคิดเป็นจริงเป็นจังหรอกนะ!”

สตีเว่น วอล์คเกอร์หัวเราะเบา ๆ อย่างเย็นชาหลังจากได้ยินคำพูดของจูน