บทที่ 2238

“เพื่อที่จะได้เกาะเธอไว้ให้อยู่นายคงต้องพยายามอย่างหนักเลยสินะ ฮาร์วีย์ ยอร์ก!

“แต่คิดว่าจะเกาะเธอไปได้อีกนานแค่ไหน?!

“ตอนนี้นายอาจจะยังหนุ่มและหน้าตาดี แต่ทั้งหมดเป็นเพียงภาพลวงตา!

“เพราะเมื่อเธอเบื่อนายแล้ว นายก็จะถูกเฉดหัวส่ง!”

เฮเซล มาโลนคิดว่าความภาคภูมิใจและศักดิ์ศรีของฮาร์วีย์ถูกบดขยี้อย่างสิ้นเชิง หลังจากที่เธอดูถูกเหยียดหยามเขา

เฮเซลถอนหายใจ

“ฉันไม่มีอะไรจะพูดแล้ว นายควรรู้ว่าอะไรดีกับตัวเองที่สุด!”

“คำพูดของเฮเซลอาจจะระคายหู แต่ทั้งหมดก็เพื่อตัวนายเอง!

“คำแนะนำที่จริงใจ อาจจะไม่เสนาะหูนัก!” เคลลี่พูดอย่างขมขื่น

“นายต้องเห็นแก่พ่อแม่ที่หายไปของนาย!”

"ถูกต้อง! ถ้าพ่อแม่ของนายรู้ว่าลูกชายที่รักของพวกเขากลายเป็นแมงดาเกาะผู้หญิงกิน พวกเขาคงคลานออกมาจากโลงศพด้วยความโกรธ!” จูน ลีเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแปล่งหู

สายตาของฮาร์วีย์กลายเป็นเย็นชาทันที เขาจ้องไปที่จูนด้วยใบหน้าเหยียดหยาม แต่เขาตัดสินใจที่จะไม่ไล่จูนออกจากงานเลี้ยงเพื่อเห็นแก่เคลลี่

หลังจากหายใจเข้าลึก ๆ ฮาร์วีย์ก็ตอบอย่างเย็นชาว่า “ไม่ต้องห่วง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นผมจะไม่ใช่ฝ่ายที่ต้องอับอายแน่

“เดี๋ยวก็รู้”

“ตอนนี้นายยังมีอะไรให้อวดอีกงั้นเหรอฮาร์วีย์?!”

จูนถือไวน์แดงแก้วใหญ่และกระดกมันอย่างมีความสุข จากนั้นแสดงท่าทางรังเกียจขณะที่เธอจ้องมองฮาร์วีย์

“ดูตัวนายสิ ทุก ๆ คนที่อยู่ที่นี่ยังหนุ่มยังแน่นด้วยกันทั้งนั้น แต่นาย… นายเทียบตัวเองกับนายน้อยวอล์คเกอร์ นายน้อยทรัสคอตต์ไม่ได้ แม้แต่คนสำคัญของค่ำคืนนี้อย่างหัวหน้าสาขาก็ด้วย!

“ฉันได้ยินมาว่าหัวหน้าสาขาก็อายุไล่เลี่ยกับนายด้วยเหมือนกัน! ก่อนหน้าเพียงแค่เดือนเดียว เขาได้ปฏิรูปสาขาหลงเหมินแห่งมอร์ดูทั้งหมดด้วยตัวเขาเอง!

“แม้แต่โดโจของชินดัน เวย์ก็ย่อยยับลงเพราะเขา!