บทที่ 2314

แมทธิวกอดอกและเดินเข้าหาฮาร์วีย์ เขากล่าวอย่างเย็นชา “หนุ่มน้อย

“การที่นายสามารถเอาชนะฮิโรชิได้หมายความว่านายจะต้องต่อสู้ได้เก่งเลยทีเดียว

“แต่น่าเสียดายที่ที่นี่คือฮ่องกงไม่ใช่ประเทศ H

“ไหนบอกฉันสิว่านายมาจากตระกูลไหน หรือมีพลังอะไร

“ฉันอยากจะรู้จริง ๆ ว่าอะไรทำให้นายกล้าอวดดีในที่อย่างฮ่องกงได้!

“และฉันขอบอกไว้ตรงนี้เลยว่านายไม่ได้ตายดีแน่ไม่ว่าใครจะหนุนหลังนายอยู่ก็ตาม!

“มันน่าเสียดาย แต่มันไม่มีทางอื่น พวกเราชาวฮ่องกงชอบรักษาชื่อเสียงของตัวเอง เรารับไม่ได้หรอกที่ใครก็ไม่รู้จากประเทศ H จะมาอวดเก่งต่อหน้าพวกเรา!

“ท้ายที่สุดเราก็ไม่สามารถยอมให้ตัวเองอับอายได้!”

ฮาร์วีย์จิบไวน์อย่างใจเย็นและยิ้มราวกับไม่มีอะไรให้ต้องกลัว

“ช่างกดขี่จังเลยนะนายน้อยฟลินน์! น่าเกรงขามจริง ๆ

“แต่ถ้าคุณจะเข้าข้างเดนเวอร์โดยไม่สนด้วยซ้ำว่าใครถูกหรือผิด คุณไม่กลัวเหรอว่าคุณอาจจะเจอกับคนที่มีอำนาจมากกว่าคุณ?”

แมทธิวคิดในใจว่าเสียงของฮาร์วีย์ฟังดูคุ้นเคย แต่เขาไม่ได้คิดอะไรมาก ด้วยแสงไฟของบาร์ที่สลัว เขาจึงไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของฮาร์วีย์ได้ชัดแม้ในขณะที่เขากำลังเดินเข้าใกล้ฮาร์วีย์

แมทธิวกอดอกและเย้ยหยัน “ที่นี่คือถิ่นของฉัน! ไม่มีทางที่ฉันจะเจอคนแบบนั้น!

“และแม้จะเป็นแบบนั้น ฉันก็จะสามารถกดขี่คนนั้นได้อย่างไม่ต้องสงสัย!

“เพราะฉะนั้นบอกฉันทีว่านายพอใจแล้วหรือยัง? ถ้าไม่ นายจะลองสู้ต่อหรือเรียกใครมาช่วยก็ได้นะ”

แมทธิวแสดงความเย่อหยิ่งของนายน้อยแห่งฮ่องกงอย่างเต็มที่ในขณะที่จ้องฮาร์วีย์อย่างเหยียดหยาม

“นี่! ฉันคุยกับนายมาโดยตลอด แต่นายกลับเอาแต่นั่งอยู่ตรงนั้น!

“นี่นายคิดว่านายเป็นใครวะ?!

“นายกล้าอวดดีต่อหน้าฉัน!

“ลุกขึ้นจากโซฟาบ้า ๆ นั้นเดี๋ยวนี้!”

ซิสเตอร์สิบสามและคนอื่น ๆ ต่างหลงใหลเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกดขี่ของแมทธิว

‘เขาแข็งแกร่งมาก!’

‘นี่แหละลูกผู้ชายตัวจริง!’

‘ในเมืองใหญ่อย่างฮ่องกง มีผู้ชายที่น่าเกรงขามขนาดนี้ไม่ถึงห้าคนด้วยซ้ำ!’