บทที่ 2332

ร่างที่ล้มลงบนพื้นหายใจถี่ ใบหน้าสวยของเธอแดงก่ำ และร่างกายของเธอก็สั่นตลอดเวลาราวกับว่าเธอไม่มีแรงที่จะลุกขึ้นอีกต่อไป

เสื้อผ้าของเธอฉีกขาดหลายแห่ง เธอดูคล้ายจะทรมาน

ฮาร์วีย์ ยอร์กซึ่งกำลังดื่มชาอยู่ในขณะนั้น หันมามองและสีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที

เทเรซ่า ทอมป์สัน?!

เธอไม่ได้กลับไปที่โวลซิ่งแล้วเหรอ? ทำไมเธอถึงมาปรากฏตัวที่นี่!

“อย่ามายุ่งเรื่องนี้จะดีกว่า”

ก่อนที่ฮาร์วีย์จะลุกขึ้นยืน ก็มีเสียงหัวเราะอันน่าสยดสยองพร้อมคำใบ้ของความโหดเหี้ยมเล็กน้อยดังมาจากนอกลาน “เจ้าชายแห่งบรีวู้ด เดนนิส ปาร์คเกอร์เพ้อฝันถึงผู้หญิงคนนี้...

“เทเรซ่า!”

ฮาร์วีย์โยนถ้วยชาทิ้ง รีบเข้าไปช่วยเธอลุกขึ้น เขาถามอย่างเคร่งขรึมว่า “เกิดอะไรขึ้น?”

ฮาร์วีย์ตรวจชีพจรของเธอขณะพูด จากนั้นใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

เทเรซ่าถูกวางยาด้วยฮอร์โมนเอสโตรเจน ไม่ใช่ยาพิษ ในขณะนั้นร่างกายของเทเรซ่ากำลังร้อนระอุ และดูเหมือนเธอจะงุนงงเล็กน้อย

เทเรซ่าตัวสั่นขณะถูกฮาร์วีย์คว้าตัวเอาไว้เธอพยายามดิ้นรนโดยไม่รู้ตัว แต่ในไม่ช้าก็พบกับใบหน้าที่คุ้นเคย

“ฮาร์วีย์…”

เทเรซ่าหอบหายใจและปากของเธอก็ขมเล็กน้อย

“อย่าเพิ่งพูด ดื่มน้ำหน่อย”

ฮาร์วีย์พาเทเรซ่าไปนั่งบนโซฟาในศาลา

"ไม่ต้องกลัวนะ ผมอยู่นี่แล้ว จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับคุณ”

เทเรซ่าพยักหน้าเล็กน้อยและจิบน้ำแร่ จากนั้นเธอก็หลับตาลง และความตื่นตระหนกบนใบหน้าก็หายไปแล้ว

"เกิดอะไรขึ้น?" ฮาร์วีย์ถามอีกครั้ง

เทเรซ่าพูดด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “อันนี้จริงฉันควรจะไปจากที่นี่ตั้งแต่เมื่อวาน แต่จู่ ๆ เดนเวอร์ แฮมิลตันก็โทรมาบอกว่าแจ็กซ์ แฮมิลตัน น้องชายของเขาอยากจะร่วมงานกับฉันอีกครั้ง

“ฉันคิดว่ามาถึงขั้นนี้แล้วเขาคงไม่กล้าที่จะมายุ่งย่ามกับฉันอีก ตราบใดที่ธุรกิจผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ฉันจะสามารถทำตามสัญญาของตระกูลได้…”