บทที่ 2387

ฮาร์วีย์ขยับปืนและวางมันลงบนหัวของไทเรลโดยที่ยังคงสุขุมเช่นเคย

การเคลื่อนไหวที่เรียบง่ายนั้นก็เพียงพอที่จะทำให้ไทเรลหวาดกลัวได้โดยไม่รู้ตัว ราวกับว่าเขาได้กลิ่นความตายที่ลอยเข้ามาแล้ว

ฮาร์วีย์ปลดเซฟตี้ปืนออกไปแล้ว ไม่ว่าฮาร์วีย์จะเหนี่ยวไกปืนหรือปืนจะลั่นไปเอง ไทเรลก็อาจเสียชีวิตได้

“เดี๋ยวก่อน” ไทเรลโพล่งออกมาตามสัญชาตญาณ

ขณะที่เขาพูด ใบหน้าของเขาก็ซีดลง

แม้จะมีการกระทำที่สูงส่งและทรงพลัง แต่เขาก็กลัวตาย

เขาหวาดกลัวคนอย่างฮาร์วีย์ ผู้ซึ่งไม่ลังเลที่จะตายไปพร้อมกับศัตรูของเขาเมื่อใดก็ได้

แต่เขารู้สึกไม่พอใจหลังจากที่คำพูดหลุดออกจากปากของเขา

เขาไม่ต้องการ เขายอมตายพร้อมกับฮาร์วีย์เสียดีกว่า…

แต่ปืนในมือของฮาร์วีย์ทำให้ไทเรลเข้าใจได้ว่าฮาร์วีย์ไม่กลัวที่จะต้องจบชีวิตของใคร

ถ้าหากชีวิตนั้นเป็นของไทเรล เขาคงหวาดกลัวยิ่งกว่าใครอื่น

ไทเรลรู้สึกผิดและสำนึกผิด เขาต้องการที่จะพูดมากกว่านี้ แต่เขาไม่สามารถพูดอะไรสักคำได้

ฮาร์วีย์เพิกเฉยต่อไทเรลอย่างสิ้นเชิงและมองไปที่คนอื่น ๆ

“ไป” เขาสั่งอย่างใจเย็น

สมาชิกวังมังกรยืนนิ่ง เขาดูกระวนกระวายและลุกลี้ลุกลน จากนั้นพวกเขาก็เล็งปืนไปที่ฮาร์วีย์และคนอื่น ๆ

ฮาร์วีย์ยิ้ม

“หัวเข่าของไทเรลได้รับบาดเจ็บค่อนข้างสาหัส ถ้าเขาไม่ได้รับการรักษาที่จำเป็นภายในสิบนาที เขาก็อาจจะตายเพราะเสียเลือด

“ฉันไม่รู้ว่าเขามีตำแหน่งอะไรในวังมังกร แต่ถ้าฉันเดาถูก ผู้มีอำนาจทุกคนจากฮ่องกงและลาสเวกัสล้วนมีตำแหน่งสำคัญในสาขาของวังมังกร

“พูดง่าย ๆ ก็คือเขาเป็นหนึ่งในพวกนาย