บทที่ 2444

“อ้ากกก!”

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดเหมือนหมูเมื่อถูกเชือดดังออกมา

ผู้ตรวจการรู้สึกหวาดกลัวอย่างมากหลังจากเห็นภาพนี้

พวกเขาไม่รู้ว่าฮาร์วีย์คือใคร แต่พวกเขารู้ว่าชายหนุ่มเป็นหนึ่งในคนของโยอาน่า

ไม่มีใครคิดว่าสาขาของวังมังกรที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นจะเผด็จการได้ขนาดนี้

กร๊อบ!

หลังจากทำให้ชาวประเทศหมู่เกาะทุกคนพิการแล้ว คิโนชิตะก็พิการตามไปอีกคน

เขาเป็นคนที่ค่อนข้างจะเก็บงำเสียงกรีดร้องได้ดีแทบไม่มีเสียงกรีดร้องเล็ดลอดออกมาจากปากเขาสักแอะ เหงื่อเย็นหยดลงในขณะที่ใบหน้าของเขาเปลี่ยนสีไป

จากนั้นเขาก็ตัวสั่นขณะคุกเข่าต่อหน้าฮาร์วีย์ ท่ามกลางเสียงโห่ร้องของผู้คนนับไม่ถ้วน เขาถามอย่างแผ่วเบาว่า “คุณยอร์ก คุณพอใจกับสิ่งนัเแล้วหรือยัง”

"ก็ไม่เลว นี่แหละสิ่งที่ผมเรียกว่าจิตวิญญาณซามูไร”

“จำสิ่งนี้ไว้ให้ดี หากในอนาคตเราได้พบกันอีก ถ้าจำเป็นต้องยอมจำนนก็ทำซะ และถ้าจำเป็นต้องคุกเข่า ก็คุกเข่า” ฮาร์วีย์พูดเป็นนัยยะ

“ขอบคุณสำหรับคำติชมของคุณ”

คิโนชิตะทำได้เพียงแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจการเสียดสีของฮาร์วีย์และยอมรับคำชมของเขา

ฮาร์วีย์ถอนหายใจเงียบ ๆ เขาต้องการข้ออ้างในการกำจัดคนเหล่านี้เพื่อป้องกันปัญหาที่จะเกิดขึ้นในอนาคต...

แต่เขาไม่เคยคิดว่าคิโนชิตะจะถ่อมตัวได้ขนาดนี้ ฮาร์วีย์รู้สึกลังเลเล็กน้อยที่จะลงมือเพราะเหตุนี้

หลังจากหรี่ตาอยู่พักหนึ่ง ฮาร์วีย์พูดอย่างใจเย็นว่า “พาคนของคุณออกไปจากที่นี่

“ให้เรื่องนี้ป็นบทเรียนสำหรับคุณ ทันทีที่คุณเห็นผมหรือคนของผมในอนาคต จงหลีกไปซะ

“อย่าได้คิดจะล้างแค้นเชียว และอย่าพยายามยั่วโมโหผมด้วย

“เพราะถ้าไม่อย่างนั้น ผมก็ยินดีที่จะทำลายตระกูลคิตากาวะ และชินคาเงะเวย์ด้วยมือของผมเอง”

“เอาตามที่คุณว่าครับ” คิโนชิตะตอบด้วยความกลัว

“ถ้าคุณจำไม่ได้ว่าผมเป็นใคร คุณจะไปถามอากิโอะ ยาชิโระก็ได้นะ เพราะยังไงก็ตาม ผมฆ่าศิษย์คนสุดท้ายของเขาไปแล้ว แล้วทำไมผมต้องกลัวอากิด้วย?”

คิโนชิตะตัวสั่นเมื่อได้ยินชื่อของอากิโอะ ในที่สุดเขาก็จำฮาร์วีย์ได้!