บทที่ 2468

ฟู่ววว!!!

ลูกธนูระดมยิงออกมาในท้องฟ้าก่อนจะครอบคลุมทั้งด้านหน้าและด้านหลังของหน้าผา ถ้าฮาร์วีย์ช้ากว่านี้ เขาและโยอาน่าคงจะถูกปักเต็มไปด้วยลูกธนู

“อยู่ที่นี่และระวังตัวเอาไว้นะ ผมจะรีบกลับมา”

คำพูดของฮาร์วีย์ทำให้ความตึงเครียดที่น่าอึดอัดใจระหว่างทั้งสองคลายลงทันที

ฮาร์วีย์กระโดดออกไปนอกหน้าต่างรถทันทีโดยไม่เสียเวลาและกลิ้งเข้าไปในป่าก่อนจะหายตัวไป

โยอาน่ารู้สึกตัวได้อย่างรวดเร็วและลงมือปฏิบัติ เธอไม่ใช่หญิงสาวที่จะยอมตกทุกข์ได้ยาก เธอหยิบปืนออกมาทันทีและคอยระวังศัตรูที่อาจออกมาได้ทุกเมื่อ

…

บนเนินเขาห่างออกไปสามร้อยฟุต...

ชายวัยกลางคนที่สวมหมวกไม้ไผ่ขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าฮาร์วีย์หายตัวไป

ชายคนนั้นถือหน้าไม้พร้อมกับสะพายตะกร้าลูกธนูที่ดูโบราณบนหลังของเขา เขายิงลูกธนูหมดไปเกือบครึ่งแล้ว

เมื่อมองอย่างใกล้ชิดจะเห็นได้ชัดว่าชายผู้นี้ไม่ได้สูงมากนัก เขาสูงประมาณห้าฟุตสองเท่านั้น แต่แขนของเขายาวและบางมาก

หลังจากที่แน่ใจว่าฮาร์วีย์ไม่ได้อยู่ในบริเวณใกล้เคียง เขาก็เก็บหน้าไม้และเลี้ยวขวาเข้าไปในป่าชายเลน

ในฐานะนักฆ่าที่มีประสบการณ์ เขาจึงรู้ว่ากฎที่สำคัญที่สุดคือการหนีไปให้ไกลที่สุดหากเขาพลาดเป้า

เขามั่นใจว่าฮาร์วีย์จะต้องหาเขาไม่เจอ...

อย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารถเสี่ยงได้ แม้แต่เศษเสี้ยวของโอกาสก็เป็นอันตราย

นอกเหนือจากนั้น ข้อเท็จจริงที่ว่าเขายิงไม่โดนฮาร์วีย์แม้แต่นัดเดียวทำให้เขาไม่สบายใจ

โดยปกติแล้วเขาจะต้องใช้ลูกธนูเพียงดอกเดียวในการจบเป้าหมายของเขา

ทว่า ตอนนี้เขาล้มเหลวในการฆ่าฮาร์วีย์ เขาจึงจำเป็นต้องออกไปจากสถานที่นั้นให้เร็วที่สุด

เขาเชื่อว่าเมื่อเขาออกจากป่าและคลุกคลีกับนักท่องเที่ยวที่เล่นอยู่ริมชายหาดแล้วจะไม่มีใครพบเห็นเขา

ครืด!

ข้างนอกเริ่มมืดลงและป่าก็ล้อมรอบด้วยหมอกหนาทึบ บนท้องฟ้ามีเมฆเคลื่อนตัวช้า ๆ...