บทที่ 2497

“น่าเสียดายที่ฉันไม่สนใจที่จะตอบคำถามของเธอหรอกนะ”

ฮาร์วีย์ ยอร์กจิบชาของเขาอย่างไม่ตั้งใจในขณะที่เขายื่นถ้วยชาให้เอ็ดวิน เมนโดซาด้วย

“ฉันก็แค่อยากรู้ว่าเธอจะอธิบายเรื่องที่วางยาเพื่อนฉันยังไงก็เท่านั้น

“จะยอมคุกเข่าขอโทษ หรืออยากตายกันแน่ล่ะ?”

"คุกเข่า?

"ตาย?"

แครอล ปาร์คเกอร์ยิ้มหวานในขณะที่มองลงมาที่ฮาร์วีย์และพูดด้วยน้ำเสียงขี้เล่น

“เข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่าเด็กน้อย?

“ใครวางยาเพื่อนของนายกัน?

“การที่นายน้อยทาเคอิสนใจผู้หญิงของนายคือเป็นเกียรติอย่างสูงต่างหากล่ะ!

“ผู้หญิงคนนี้ได้รับพรจากพระเจ้าเชียวนะ! เข้าใจหรือเปล่า?!

“นายควรจะขอบคุณนายน้อยทาเคอิที่ได้มอบโอกาสให้เธอได้รับใช้เขา! นายควรก้มหัวขอบคุณเขาด้วยความจริงใจต่างหาก!

“นั่นคือสิ่งที่ควรทำ!

“นายไม่ควรทำตัวเหมือนไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปแบบนี้ เข้าใจไหม?"

แครอลมองไปรอบ ๆ หลังจากที่เธอพูดจบ

"จริงสิ ผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่ไหน?

“พาเธอมา หลังจากที่ฉันหักแขนขาของนายแล้ว ฉันจะให้เธอมารับใช้นายน้อยทาเคอิต่อหน้านาย

“นั่นคงจะเป็นภาพที่น่าดูมากทีเดียว”

หลังจากได้ยินประโยคนั้น ฮาร์วีย์หรี่ตามองนาโอโตะ ทาเคอิ

หลังจากได้ยินเรื่องของซีน่า แฮมิลตัน สีหน้าที่ไม่แยแสของนาโอโตะก็ถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นทันทีเขาสอดส่ายสายตาไปทั่วห้องรับรอง

เขาหยิบยาเม็ดสีฟ้าเม็ดเล็ก ๆ ออกมาแล้วกลืนลงคอไป ซึ่งนั่นทำให้เขาตื่นเต้นมากยิ่งขึ้น

"หืมมม นายคงไม่ได้พาผู้หญิงคนนั้นออกไปแล้วหรอกใช่ไหม?”

รอยยิ้มของแครอลลึกปรากฎขึ้นหลังจากที่เธอมองไม่เห็นหญิงสาวคนดังกล่าวในขณะที่ฮาร์วีย์ยังคงนิ่งเงียบ

"ไม่เป็นไร เพราะเราจัดการนายเสร็จเมื่อไหร่ นายก็จะเป็นคนพาเธอมาให้เรา