บทที่ 2510

เขาเป็นมือสังหาร!

เหล่ากลุ่มยอดฝีมือแห่งบรีวู้ดเหล่านี้ไร้ประโยชน์เมื่อเจอกับเอ็ดวิน

แม้แต่ยอดฝีมือของสาขาย่อยของวังมังกรที่ไม่แยแสสถานการณ์มาตลอดก็ไม่ทันได้มีโอกาสชักอาวุธออกมา ทุกอย่างจบลงในชั่วพริบตา

ใบหน้าที่สวยงามของแครอลเผยถึงความตกใจ ทันใดนั้นเธอก็มีแรงกระตุ้นให้ออกจากสถานที่ทันที

“นายหญิง เธอยังไม่ได้ฆ่าฉันเลย จะกลับแล้วเหรอ?

“มันจะไม่เสียมารยาทหน่อยเหรอ?

“ที่นี่คือถิ่นของฉันนะ เธอคิดว่าเธอจะสามารถไปมาได้ตามใจชอบงั้นเหรอ?”

เพียงด้วยก้าวเดียวฮาร์วีย์ก็มายืนอยู่ข้างแครอล เขายื่นมือออกไปและตบหน้าเธอทั้งสองข้างเบา ๆ อย่างเหยียดหยาม

แครอลตัวแข็งทื่อราวกับว่าเธอถูกอะไรบางอย่างรั้งเอาไว้ เธออยากจะก้าวถอยหลังแต่ตระหนักว่าเธอไม่สามารถขยับตัวได้เลย เธอทำได้เพียงกัดฟันและถามอย่างดุเดือด “นายต้องการอะไร?

“ถ้าแน่จริงก็ลองทำร้ายฉันสิ!”

ขณะที่เธอพูดเช่นนี้ เหล่ายอดฝีมือของบรีวู้ดที่เหลืออยู่ก็ต้องการที่จะเข้าไปปกป้องเธอ ทว่า โชคไม่ดีที่พวกเขาถูกเอ็ดวินและเหล่ายอดฝีมือของสาขาย่อยของวังมังกรหลายคนขัดขวางอย่างรวดเร็ว

“การทำร้ายเธอมันยากขนาดนั้นเลยเหรอ?”

เพื่อพิสูจน์ประเด็นของเขา ฮาร์วีย์ก็ยกคางของแครอลด้วยนิ้วของเขาและตบหน้าเธอแรง ๆ สองครั้ง

เพี๊ยะ เพี๊ยะ!

รอยฝ่ามือสีแดงสองรอยปรากฏบนใบหน้าของแครอล หน้าเธอบวมไปครึ่งหนึ่ง

อย่างไรก็ตามความงามของเธอยังคงไม่มัวหมอง แม้จะได้รับบาดเจ็บเธอก็ยังดูสวยงาม

“นั่นไง ฉันตบเธอแล้ว เธอจะทำไมเหรอ?”

แครอลกัดฟันอย่างโกรธเกรี้ยว เธอคือสตรีผู้มีชื่อเสียงแห่งบรีวู้ด! เธอเคยโดนดูถูกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? ไม่เคยมีใครแตะต้องแม้แต่เส้นผมเธอด้วยซ้ำ!

“ฉันจะฆ่าแก ยอร์ก! ฉันจะฆ่าแก!”

เพี๊ยะ!

ฮาร์วีย์ตบเธออีกครั้งด้วยความที่ไม่รู้สึกประทับใจกับคำขู่ของเธอ

“ฆ่าฉันเหรอ? ตอนนี้ชีวิตของเธออยู่ในกำมือของฉัน เธอยังไม่เข้าใจสถานการณ์อีกเหรอ?”