บทที่ 2530

“มั่นใจได้เลย เราจะไม่ทำให้คุณลำบากนักหรอก นายน้อยยอร์กบอกในเรื่องนี้แล้ว แม้ว่าตระกูลของคุณจะร่วมมือกับฮาร์วีย์แล้ว แต่เพื่อเห็นแก่นายน้อยยอร์ก มากที่สุดเราก็ทำได้แค่จับคุณไว้เป็นตัวประกันเท่านั้น เราจะไม่ทำร้ายคุณแม้แต่ปลายเล็บ นั่นเป็นเหตุผลที่คุณควรร่วมมือกับฉัน อย่าได้คิดจะขัดขืน ไม่อย่างนั้น ถ้าฉันเผลอไปทำให้ใบหน้าสวย ๆ ของคุณมีรอยขีดข่วนเข้า ก็ขอโทษด้วยแล้วกัน!”

รูมิโกะดึงกริชออกมาอย่างใจเย็น เธอต้องการจัดการกับเลสลี่ให้อยู่มือก่อนที่จะใช้โอกาสนี้คุกคามฮาร์วีย์

ฟุ่บ!

ทันใดนั้นเอง มีคนกลิ้งออกจากรถเข็นของนาโอโตะก่อนที่จะแทงรูมิโกะเข้าที่ท้องของเธอ

อึก!

เลือดพุ่งออกจากปากของรูมิโกะอย่างรุนแรงก่อนที่เธอจะถอยหลังไปตามสัญชาตญาณ ไม่มีเวลาแม้แต่จะตอบสนองต่อสถานการณ์ เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนอื่นอยู่ในห้องนอกจากเลสลี่และเธอ

สายเกินไปที่จะมานั่งเสียใจกับการตัดสินใจของตัวเองแล้ว เธอพยายามวิ่งออกจากห้องเก็บศพเพราะไม่มีเวลาให้เธอซักถามเลสลี่

เพี๊ยะ!

อีกคนหนึ่งปรากฏขึ้นในขณะที่รูมิโกะก้าวออกจากประตูก่อนที่จะตบหน้าเธอ

ใบหน้าของรูมิโกะบวมแดงเมื่อเธอถูกส่งให้ลอยไปก่อนที่จะกระแทกเข้ากับโครงเหล็กตรงมุมกำแพง เธออยากจะลุกขึ้นยืน แต่พลังอันน่าสะพรึงกลัวได้ทำลายล้างภายในร่างของเธอ ทำให้เธอไร้เรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง ขณะที่เหงื่อเย็นไหลหยดลงมาที่แผ่นหลัง

ฮาร์วีย์เดินเข้าไปในห้องอย่างใจเย็น จากนั้นจึงพินิจรูมิโกะให้ถ้วนถี่

"คุณทาเคอิ?” ฮาร์วีย์พูดในขณะที่หัวเราะ “จุ๊จุ๊จุ๊! ตระกูลของคุณขาดแคลนลูกน้องเหรอ? ถึงได้ต้องมาลงมือฆ่าเองแบบนี้? ถ้าไม่มีเงินก็บอกสิ! ผมจะจ้างนักฆ่าสองสามคนจากอันดับต้น ๆ ให้กับคุณ! คงจะน่าอายไม่น้อยหากมีคนรู้ว่าตระกูลทาเคอิพยายามลอบสังหารผมด้วยตัวเองเพราะพวกเขาไม่อยากเสียเงิน! มันทำให้ผมอายนะรู้หรือเปล่า?”

ฮาร์วีย์เดินไปข้างหน้าอย่างใจเย็นและถอดหน้ากากของนักนิติวิทยาศาสตร์ออก เผยให้เห็นใบหน้าที่สวยงามซึ่งค่อนข้างคล้ายกับนาโอโตะ