บทที่ 2569

ในวันรุ่งขึ้น ฮาร์วีย์ ซึ่งนอนหลับสนิทในห้องสวีทของโรงแรมทรี ซีซั่น ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงเคาะประตูอย่างกะทันหัน

เขาเหลือบมองนาฬิกา จากนั้นเดินไปเปิดประตูอย่างไม่เต็มใจ เมื่อเขาเห็นเลสลี่ที่แต่งตัวเรียบร้อยที่ประตู เขาก็ถอนหายใจ “คุณคลาร์ก… นี่เพิ่งจะเก้าโมงเช้าเอง คุณปล่อยให้ผมนอนต่ออีกสักหน่อยไม่ได้เหรอ?!

“ขอผมพักผ่อนหน่อยไม่ได้หรือไง?”

ใบหน้าของเลสลี่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างสวยงาม แต่สีหน้าของเธอบูดบึ้ง เธอดึงมือเขาแล้วสั่งโดยไม่สนใจคำบ่นของเขาว่า “ไปสนามบินกับฉันเดี๋ยวนี้ เราต้องไปรับใครบางคน!”

ในตอนแรกฮาร์วีย์ต้องการที่จะถามรายละเอียด อย่างไรก็ตาม เขาเงียบไปหลังจากที่เห็นสีหน้าที่แย่ของเลสลี่

ในไม่ช้า รถปอร์เช่ 911 ของเลสลี่ก็แล่นบนทางด่วนหวนเชงและเข้าสู่ห้องรับรองผู้โดยสารขาออกของสนามบินนานาชาติฮ่องกง

สมาชิกตระกูลดอนรออยู่ที่ห้องรับรองผู้โดยสารขาออกแล้ว

เมื่อพวกเขาเห็นเธอเข้ามา พวกเขาก็รีบวิ่งเข้ามาช่วยเธอหาที่จอดรถและชี้ไปที่ร้านอาหารตะวันตกพร้อมกัน

สีหน้าของเลสลี่ยังคงบูดบึ้ง เธอก้าวไปข้างหน้าอย่างอารมณ์เสียด้วยแอร์เมสในมือ

ฮาร์วีย์ลังเลอยู่พักหนึ่งแต่สุดท้ายก็เดินตามเธอไป

เขาต้องการดูว่าอะไรกันแน่ที่จะทำให้คุณคลาร์กผู้เย็นชาชั่วนิรันดร์โกรธเกรี้ยวได้

ในไม่ช้าทั้งสองก็มาถึงทางเข้าร้านอาหารตะวันตก

สถานที่ถูกเหมาไว้โดยไม่มีแขกคนอื่น ๆ และพนักงานเสิร์ฟทั้งหมดก็กำลังเสิร์ฟโต๊ะของแขกผู้มีเกียรติคนหนึ่ง

ในบรรดาแขกเหล่านั้นมีทั้งชายและหญิง

ชายผู้นี้มีเชื้อสายท้องถิ่น สูง หล่อ อ่อนโยน และสง่างาม เขายังสวมแว่นตาสีทองที่ทำให้เขารู้สึกว่าเขาเป็นขุนนาง

ตรงข้ามเขาเป็นสาวผมบลอนด์จากดินแดนพระอาทิตย์ไม่เคยตกดิน

เธอค่อนข้างหน้าตาดี แต่อารมณ์ที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอโดดเด่นก่อนสิ่งอื่นใด

ฮาร์วีย์สังเกตได้ทันทีว่าเธอมีชีวิตในแบบที่ไม่เหมือนใครของราชวงศ์แห่งดินแดนพระอาทิตย์ไม่เคยตกดิน