บทที่ 2596

“วงสังคมชั้นสูงทั้งหมดของที่นี่เป็นสุนัขรับใช้ของคุณงั้นเหรอ?

“น่ากลัวจัง!”

ฮาร์วีย์ดีดนิ้ว

“ไปเรียกหนึ่งในนั้นมาสักคนสิ! อยากเห็นจังว่าเธอจะทำให้ฉันกลัวได้ไหม!

“ถ้าคนเดียวไม่พอ เรียกอีกสองสามคนก็ได้! เรียกทุกคนที่คิดว่าจะทำให้ฉันกลัวมาที่นี่เสียสิ!”

ฮาร์วีย์เดินไปข้างหน้าและตบชารอนอย่างแรง ส่งเธอลงไปกองกับพื้น

“ในทุกเดือนฉันก็จัดการกับคนพวกนั้นราว ๆ สิบคนอยู่แล้ว!

“เรียกพวกเขามาที่นี่เดี๋ยวนี้! ฉันจะจัดการกับคนพวกนั้นเดี๋ยวนี้ อย่ามาทำให้ฉันเสียเวลา”

“อ๊ากกก!”

ชารอนตัวสั่นอยู่บนพื้น ยกมือขึ้นกุมใบหน้าที่บวมเป่งของเธอ เธอสาบานว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเธอจะฆ่าฆ่าฮาร์วีย์ให้ตายเสียวันนี้

ถ้าเธอไม่ได้ฆ่าเขา เธอคงนอนตายตาไม่หลับ

ทันทีที่ฮาร์วีย์โยนโทรศัพท์ให้ชารอนก็ได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามา

โตโยต้า พราโด้หลายคันปรากฏตัวขึ้นจากระยะไกลและจอดอย่างเรียบร้อยที่หน้าเดอะ การ์เด้น วิลล่า

ชายในชุดคลุมหลายคนเดินออกมาจากรถ ใบหน้าของพวกเขาดูเย้ยหยัน

หลังจากเห็นคนเหล่านี้ สีหน้าของเอ็ดวินและเลสลี่ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

พวกเขาจำผู้มาใหม่เหล่านี้ได้ คนพวกนี้เป็นสมาชิกของหลงเหมินสาขาฮ่องกงและลาสเวกัส!

ฮาร์วีย์ก็รู้ดีว่าคนเหล่านี้เป็นใครเช่นกัน เขากอดอกหรี่ตามองคนพวกนั้น

ชายสูงอายุรูปร่างกำยำสูงสง่าก้าวลงมาจากรถ เขาดูคล้ายกับกอริลลาและสวมชุดเสื้อคลุม

แม้จะอายุมากแล้วแต่ก็ยังดูแข็งแรง ทุกย่างก้าวของเขามีพลังและมีรังสีที่น่ากลัว

เมอร์ฟี่เงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ

“หัวหน้าสาขาจอห์นสัน!” เขาอุทานเมื่อเห็นชายคนนั้นด้วยความดีใจ