บทที่ 2642

ใบหน้าของลูอิสแทบจะจมลงไปกับพื้นในขณะนี้ ขณะที่สัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าของฮาร์วีย์ เขากัดฟันและบังคับตัวเองให้สำลักคำว่า “ฉันขอโทษ”

ฮาร์วีย์ยิ้มหลังจากได้ยินคำพูดเหล่านั้น เขายกขาขึ้นช้า ๆ แล้วปล่อยลูอิสให้เป็นอิสระ

ลูอิสยังไม่ลุกขึ้นทันทีเช่นกัน

เขาคุกเข่า หลังตรงในขณะที่เงยหน้ามองฮาร์วีย์ด้วยท่าทางเหยียดหยาม เขาดูคล้ายกับสัตว์ร้ายที่เลี้ยงไม่เชื่อง

“ฮาร์วีย์? นายคือฮาร์วีย์คนนั้นน่ะเหรอ!

"ดี! ฉันจะจำทุกอย่างวันนี้เอาไว้!

“นายควรรู้ว่ามีคนที่แข็งแกร่งกว่านายเสมอ ฮาร์วีย์!

“ฉันจะคิดบัญชีในสิ่งที่เกิดขึ้นกับนายในคืนนี้อย่างแน่นอน!”

ฮาร์วีย์หัวเราะเบา ๆ

“รู้ไหมว่าฉันเกลียดอะไรที่สุด? คนพูดมากไงล่ะ!”

ฮาร์วีย์คว้าคอของลูอิสทันที

เขาดันระเบิดมือที่ไม่มีสลักเข้าไปในปากของลูอิสโดยไม่ลังเล!

“ในเมื่อพูดมากขนาดนี้ ก็หาอะไรอุดไว้ซะหน่อยดีกว่า

“ถ้านายอ้าปากพูดอีกครั้ง และระเบิดลูกนี้ทำงานขึ้นมาก็อย่ามาโทษฉันล่ะ!”

ฮาร์วีย์เอื้อมมือไปตบหน้าลูอิสอย่างเย้ยหยัน

“หวังว่าครั้งต่อไปที่เราได้เจอกัน นายจะยังมีชีวิตอยู่”

ลูอิสอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เขาทำได้เพียงจ้องมองฮาร์วีย์อย่างไม่พอใจ

ฮาร์วีย์เตะลูอิสลงไปที่พื้นอีกครั้งอย่างไม่ไยดี

ลูอิสพยายามอย่างเต็มที่เพื่อไม่ให้ระเบิดทั้งสองลูกระเบิด ใบหน้าของเขาดูน่าเกลียดและน่าสมเพชอย่างยิ่ง

ฮาร์วีย์อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเมื่อเห็นภาพนี้

เมื่อได้เห็นว่าชายที่ถูกขนานนามว่าใช้ชีวิตอยู่บนเส้นด้ายคนนี้ไม่มีอะไรน่าประทับใจเลย

เคทลินไม่กลัวตายอีกต่อไปแล้ว เธอเดินออกไปและจ้องไปที่ฮาร์วีย์

“คราวนี้นายโชคดีไปนะฮาร์วีย์!

“แต่ฉันจะขอสาบานต่อพระเจ้าไว้เลย!

“ฉันจะต้องแก้แค้นให้กับความอัปยศอดสูทั้งหมดที่นายมอบให้!

“ฝากไว้ก่อนเถอะ ฉัน…!”

เพี๊ยะ!

ก่อนที่เคทลินจะทันได้พูดจบประโยค ฮาร์วีย์ก็เหวี่ยงหลังมือของเขาลงไปบนใบหน้าของเธอ