บทที่ 2653

เหล่าสาวกที่บ้าคลั่งเหล่านั้นทำอะไรฮาร์วีย์ที่สงบและถ่อมตัวไม่ได้เลย

เมื่อคนในคนหนึ่งเข้าโจมตีเขา ฮาร์วีย์ก็จะตบคนนั้นจนกระเด็นไปโดยแทบจะไม่กะพริบตา

ภายในเวลาไม่ถึงนาที เหล่าสาวกที่ว่าแข็งแกร่งที่สุดของกองบังคับคดีของหลงเหมินก็ถูกตบจนน่วมกันหมด

ไม่เพียงแต่ฮาร์วีย์จะไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ แต่แม้แต่เสื้อของเขาก็ยังไร้รอยยับ

แคร์รี่สิ้นหวังโดยสมบูรณ์ เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมฮาร์วีย์ถึงได้ดุร้ายและไม่กลัวใครเลย

เขาเก่งจนไม่มีใครเทียบได้ เขาอยู่ยงคงกระพัน

เขาเป็นผู้สนับสนุนหลักของตัวเอง

เขาไม่ได้เพียงขู่คนอื่นปากเปล่าเมื่อเขาบอกว่าเขาจะฆ่าทุกคนที่ขวางทางเขา แต่เขาสามารถทำแบบนั้นได้จริง ๆ

ตูม!

ทันใดนั้นประตูของบูโดกันก็ถูกเตะออก เหล่าสาวกข้างในรีบวิ่งออกมาด้วยความดุเดือดและความต้องการอยากฉีกฮาร์วีย์เป็นชิ้น ๆ บางคนถึงกับชักปืนออกมาพร้อมยิง

ถึงอย่างนั้นก็ยังไร้ประโยชน์

เสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นอย่างน่าสยดสยองเมื่อฮาร์วีย์เคลื่อนไหวผ่านทั้งกลุ่ม บางคนพยายามต่อต้านเขา แต่สุดท้ายพวกเขาก็ถูกส่งตัวลอยจากการโจมตีที่โหดร้ายของฮาร์วีย์

มีเพียงคำเดียวที่จะสามารถใช้อธิบายฮาร์วีย์ในขณะนี้ได้ อยู่ยงคงกระพัน

เขาอยู่ยงคงกระพันจริง ๆ!

ในที่สุดฮาร์วีย์ก็ไปถึงที่ห้องโถง เขาถีบประตูไม้อันสง่างามลงก่อนที่จะเดินเข้าไปอย่างไร้อารมณ์เช่นเคย

ทันทีที่ประตูถูกพังเข้ามา ชายอาวุโสในชุดคลุมคนหนึ่งก็กระโจนเข้ามาด้วยความเร็วแสง

ชายคนนั้นเย้ยหยันขณะที่มองฮาร์วีย์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่เย็นชา มือทั้งสองข้างของเขาใส่กรงเล็บโลหะคู่หนึ่ง

“จองหองยิ่งนัก! ฉันจะสั่งสอนแกเอง หนุ่มน้อย!” เขาขู่

เขาส่งเสียงขู่อย่างดุร้ายในขณะที่พยายามจะข่วนไปที่หัวใจของฮาร์วีย์

ท่าทางของเขาน่ากลัวมาก ทุกการเคลื่อนไหนของเขาเต็มไปด้วยความอาฆาต