บทที่ 2656

“ฮ่า ๆ ฮ่า ๆ”

ผู้คนต่างหัวเราะ

เมื่อเห็นรอยฝ่ามือบนใบหน้าของไอรีนและความเงียบของฮาร์วีย์ พวกเขาต่างก็เชื่อว่าฮาร์วีย์เพียงแค่อวดเก่งแต่จะวิ่งหนีทันทีหากเจอกับปัญหาจริง ๆ

“โธ่ โธ่ โธ่! นายมาเพื่อช่วยเธอไม่ใช่เหรอ?

“ไหนล่ะความสงสารของนาย?

“มาสิ! มาช่วยเธอเลย!

“หรือว่านายเก่งแต่ปาก? ทำอะไรไม่ถูกแล้วเหรอ?”

เคนแกว่งแก้วแชมเปญของเขา สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก

“ปกติถ้ามีใครหาเรื่องฉันแบบนาย ฉันจะฆ่าพวกมันไปนานแล้ว

“แต่ฉันชอบความกล้าของนาย เอาแบบนี้ไหม? ตอนที่ฉันเล่นกับนางนี่ ฉันจะให้นายช่วยออกแรงผลัก! ว่าไง?

“ถ้านายทำมันได้ดี และทำให้ฉันอารมณ์ดีได้…

“ฉันจะให้นายนอนกับผู้หญิงมือสองคนนี้หลังจากฉัน! ถ้าฉันมีความสุข ฉันก็ควรจะแบ่งปันมัน ไม่ใช่เหรอ?”

ผู้คนต่างหัวเราะกับคำพูดที่โจ้งแจ่งของเคน

หญิงงามที่อยู่ที่นั่นต่างมองฮาร์วีย์อย่างเหยียดหยาม

ทุกคนต่างคิดว่าฮาร์วีย์โง่เขลา เขาจะอวดเก่งทำไมถ้าเขาไม่สามารถช่วยใครได้ด้วยซ้ำ?

เขายั่วเคนอย่างไม่มียั้ง แต่เขาไม่เพียงแต่จะไม่สามารถช่วยผู้หญิงคนนั้นได้ เขายังไม่สามารถช่วยออกแรงผลักเมื่อเคนเล่นกับเธอด้วยซ้ำ!

สำหรับผู้ชายคนนึง ความตายยังจะดีกว่าการมาปรากฏตัวแบบนี้

นี่มันน่าอายยิ่งนัก!

ฮาร์วีย์กอดอกและก้าวไปข้างหน้า

“ฉันให้โอกาสเพราะเห็นแก่ไฮเดอร์ และเพื่อให้เกียรติตระกูลของนายและกองบังคับคดีของหลงเหมิน” เขาพูดอย่างใจเย็น

“แต่ในเมื่อนายยังจองหองอยู่ได้ ฉันก็ช่วยส่งนายไปที่ชอบ ๆ”

“ไอ้สารเลว! กล้าพูดกับฉันแบบนั้นได้ยังไง?