บทที่ 2702

ไดโตะดูถูกผู้คนจากหนานหยางสุดหัวใจ

ในขณะที่ดีนได้รับสมญานามว่าเทพสงคราม ไดโตะกลับปฏิเสธที่จะเชื่อว่าชายชราและหมดสภาพผู้นี้จะไม่มีอะไรพิเศษ

อย่างไรก็ตาม ดีนยิ้มอย่างอ่อนโยน

“ดูเหมือนว่าระหว่างที่ฉันเก็บตัวมาสิบปี ทุกคนก็ลืมไปแล้วว่าเทพสงครามแห่งหนานหยางหมายถึงอะไร” เขากล่าวอย่างเยือกเย็น

ตูม!

ดีนก้าวไปข้างหน้า หลังจากที่ได้พักผ่อนมาตลอดทั้งคืน เขาก็ได้ฟื้นฟูพละกำลังสูงสุดของเขากลับคืนมา

ในช่วงเวลาเพียงครู่เดียวออร่าอันทรงพลังที่น่ากลัวยิ่งกว่าของนักดาบก็ไหลออกมาจากร่างกายของเขา

รอยแตกคล้ายใยแมงมุมก่อตัวขึ้นบนพื้นทันที

กล่าวได้ว่าภาพที่เห็นนั้นน่ากลัวมาก

หลายคนสีหน้าเปลี่ยนทันทีที่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้น

เสียงกระเซ็นดังขึ้นแล้วองเมียวจิที่ลอยอยู่กลางอากาศก็ไอเป็นเลือดทันทีที่เขารู้สึกถึงแรงกดดันของออร่า วินาทีต่อมาเขาก็หมดสติและดิ่งลงพื้นโดยไม่แม้แต่จะมีโอกาสได้ตอบโต้กลับ ไม่มีใครแน่ใจได้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่

ออร่าที่น่าสะพรึงกลัวนั้นทำให้เหล่านินจาต้องเปิดเผยตนเอง ในชั่วพริบตาพวกเขาทั้งหมดก็ปลิวออกไปในทันที เลือดกระฉูดออกจากปากของพวกเขาเมื่อพวกเขาตกลงพื้นและไม่มีแรงที่จะลุกขึ้นกลับมาได้

ในเวลาเดียวกัน ไดโตะและคนที่เหลือของเขาก็รู้สึกเหนื่อยล้าอย่างกะทันหันจนไม่สามารถยืนไหวและล้มลงกระแทกเข่าลงกับพื้น

พวกเขาไม่ได้ต้องการจะคุกเข่า แต่ไม่มีใครสามารถจัดการกับพลังอันล้นหลามของดีนที่เขาสะสมมาเป็นเวลาสิบปีเต็มได้

เขาแข็งแกร่งมาก!

แข็งแกร่งเกินไป!

ใบหน้าของไดโตะสูญเสียสีสันไปอย่างสิ้นเชิง เขาเหงื่อแตกจนเปียกโชกหลัง

มิทเชลเซถอยหลังไปสองสามก้าวไม่ไกลจากเขา

แม้ว่าเขาจะไม่ใช่เป้าหมายโดยตรงของดีน แต่เขาก็ได้คอแห้งเพราะความกลัว เขามีบางอย่างจะพูดแต่ค้นพบอย่างรวดเร็วว่าเขาไม่สามารถแม้แต่จะเปล่งเสียงออกมาได้

สการ์เลตต์และผู้หญิงที่เหลือต่างหน้าซีดราวกับกระดาษ พวกเธอปิดปากตนเองเพื่อไม่แม้แต่จะส่งเสียงแหลม