บทที่ 2774

น้ำเสียงของฮาร์วีย์ฟังดูค่อนข้างสงบ แต่ก็มีพลังมากพอที่จะสะกดทุกคนที่มองเห็น พวกระดับสูงต่างกลัวที่จะก้าวเท้าไปข้างหน้า ไม่ต้องพูดถึงการเหนี่ยวไกปืนด้วยซ้ำ

ในขณะนั้นไม่มีใครกังขาในความแข็งแกร่งของฮาร์วีย์เลย

เพราะไม่ว่าอย่างไรเขาคือคนที่สามารถสังหารมิยาตะได้ ยิ่งกับการจัดการจูเลียนที่เพิ่งได้ฝึกให้ใช้อาวุธปืนแถมยังไม่ได้ฝึกศิลปะการต่อสู้ก็ยิ่งไม่ใช่ปัญหา

ในที่สุดจูเลียนก็รู้สึกตัวขณะที่ร่างของเขาถูกตรึงอยู่กับพื้น

ดวงตาของเขากระตุกและใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวอย่างน่าเกลียด

เขาไม่กล้าคิดเลยว่าฮาร์วีย์จะบ้าได้ถึงขนาดนี้

ใครเห็นก็รู้ว่าเขากำลังเสียเปรียบ แต่ยังกล้าตบหน้าจูเลียน!

ยิ่งไปกว่านั้น ฮาร์วีย์ยังเตะจูเลียนลงไปกองที่พื้นได้อีก!

จูเลียนจ้องมองเข้าไปในดวงตาของฮาร์วีย์ตรง ๆ

'ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมคนที่มีอำนาจมากอย่างวินซ์ถึงกลัวผู้ชายคนนี้...'

'ไม่ใช่ว่าเขาเสื่อมอำนาจ แต่หมอนี่ต่างหากที่มีอำนาจมากเกินไป!'

จูเลียนแน่ใจว่าแม้แต่เหล่าเจ้าชายและนายน้อยจากประเทศ H ก็ไม่กล้าทำแบบนี้เลยด้วยซ้ำ!

“ปล่อยนายน้อยจูเลียนไปซะ ไอ้สารเลว!”

“ปล่อยเขาไป ไม่งั้นเราจะยิงนายให้ตายเดี๋ยวนี้ล่ะ!”

“อย่าลืมนะว่าตอนนี้นายอยู่ในถิ่นของเรา!”

พวกระดับสูงกลับมาตั้งสติได้อย่างรวดเร็วและหันปลายกระบอกปืนขึ้นใส่ฮาร์วีย์ และตะโกนใส่เขาอย่างเกรี้ยวกราดอยู่ตลอดเวลา

อาเบลดูตระหนกอย่างที่สุด

“อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามนะ คุณยอร์ก ถ้าจูเลียนตายขึ้นมา เราจะถอยไม่ได้แล้ว!” เขากระซิบเตือนฮาร์วีย์

“เขาเป็นนายน้อยของบ้านหลังที่สาม”

จูเลียนหรี่ตามองฮาร์วีย์อย่างดูแคลน

“มันจบแล้ว ฮาร์วีย์!”

แต่ถึงอย่างนั้นฮาร์วีย์เอาแต่หัวเราะอย่างสบายใจเท่านั้น