บทที่ 2778

ไม่มีใครคาดคิดว่าจูเลียนจะยอมแพ้ในวินาทีสุดท้าย

จูเลียนคิดว่าเขาบ้ามากพอแล้ว แต่ฮาร์วีย์ซึ่งไร้อารมณ์ตลอดเวลาเมื่อเทียบกับเขาแล้วไม่ต่างอะไรจากคนเสียสติ

ทุกคนตกใจมากเมื่อเห็นจูเลียนกรีดร้องหาแม่ พวกเขาไม่อาจเรียกสติกลับมาได้เลย

นี่เป็นโฉมหน้าที่แท้จริงของจูเลียนหรือเปล่า?

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ทุกคนก็กลับมามีสติอีกครั้ง ไม่มีอะไรระเบิด!

ไม่มีอะไรทั้งนั้น!

ทุกคนควรจะตายหลังจากนัดสุดท้ายถูกยิงออกไปไม่ใช่เหรอ?!

แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น?!

ใบหน้าของจูเลียนเริ่มแข็งทื่อในทันที

เขาตระหนักได้ถึงผลการกระทำของตัวเองแล้ว นึกอยากจะมุดดินหนี

ชายที่ข่มขู่จะเอาชีวิตของทุกคน กลับมาร้องหาแม่ในวินาทีสุดท้าย…

จูเลียนนึกอยากจะร้องไห้เพราะความหวาดกลัวไม่ต่างจากลูอิส

ในเวลาเดียวกัน…

ฮาร์วีย์มองดูปืนพกของเขา อย่างค่อนข้างงุนงง

“ปืนขัดลำกล้องหรือเปล่า?” เขากล่าวด้วยความสนใจเต็มที่

“ดูเหมือนว่าตอนนี้เราทุกคนจะโชคดีมาก!”

ฮาร์วีย์พยายามเหนี่ยวไกอีกสองสามครั้งหลังจากเล็งปืนพกไปที่เจ้าหน้าที่ระดับสูง

มีเสียงกระทบกันอีกหลายครั้ง แต่กระสุนก็ยังไม่หลุดออกมา มันยังค้างอยู่ในลำกล้องจริง ๆ

การกระทำและน้ำเสียงเรียบง่ายก็เพียงพอที่จะทำให้เจ้าหน้าที่ระดับสูงหวาดกลัวต่อชีวิตของพวกเขาแล้ว

ไม่ว่าพวกเขาจะเผด็จการและทรงพลังเพียงใดก็ตาม...

แม้แต่เจ้านายของพวกเขาก็ยังร้องเรียกหาแม่ แล้วพวกเขาจะรักษาเกียรติและศักดิ์ศรีของตัวเองเอาไว้ได้อย่างไร

สิ่งที่เรียกว่ากองทหารของตระกูลยอร์กอาจกลายเป็นเรื่องตลกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของทั้งฮ่องกงและลาสเวกัสนับตั้งแต่วันนั้น

“น่าเบื่อชะมัด มาเล่นกันอีกรอบเถอะ”

ฮาร์วีย์ขว้างปืนพกที่ถืออยู่ลงพื้นแล้วปรบมือขณะเดินไปหาจูเลียน