บทที่ 2804

ปัง!

กลิ่นดินปืนลอยไปในอากาศเมื่อกระสุนถูกยิงออกไปอย่างเด็ดขาด

แน่นอนว่าในการยิงนัดนี้จะไม่มีความลังเลหรือความเมตตาใด ๆ เป้าหมายของสโนว์คือการรั้งฮาร์วีย์ ยอร์กเอาไว้ในห้องนี้

แต่น่าเสีย ต่อให้สโนว์จะเร็ว แต่ฮาร์วีย์เร็วกว่า

ฮาร์วีย์กระโจนไปข้างหน้าขณะที่สโนว์เหนี่ยวไกปืนและพุ่งเข้าใส่ลำตัวของเธอ

ปัง!

กระสุนหลงไปตรงเพดาน

สโนว์กระเด็นออกไปทันทีก่อนที่จะชนกับชั้นหนังสือของสเตย์พอร์ทที่ทำจากไม้ลูกแพร์สีเหลือง เธอกระอักเลือดออกมาจำนวนมาก กระดูกของเธอหักไปหลายชิ้น

ปืนสีเงินกระเด็นออกจากมือของเธอ ขณะที่หมุนไปบนพื้นจนไกลเกินเอื้อมจากเธอ

“คุณเป็นทหารชั้นสูงสุดงั้นเหรอ? แต่ทำได้แค่นี้เนี่ยนะ?”

ฮาร์วีย์แสดงท่าทีเหยียดหยามอย่างยิ่ง

คำพูดเหล่านั้นเพียงพอที่จะทำให้สโนว์ตกอยู่ในความสิ้นหวัง

ฮาร์วีย์ไม่พูดอะไรอีกต่อไป เขาเพียงแต่เดินออกจากออฟฟิศไป

จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปในลิฟต์และไม่นานก็ถึงประตูหน้า

“คุณคือใคร?!”

“คุณจะทำอะไร?!”

บอดี้การ์ดกลุ่มหนึ่งพยายามหยุดฮาร์วีย์ แต่มันก็สายเกินไป

ฮาร์วีย์เดินผ่านพวกเขาและเอื้อมมือไปทางด้านหลังรถมายบัคก่อนที่จะเหนี่ยวไกปืน

ประตูที่ควรจะปิดก็พลันเปิดออกในทันที เผยให้เห็นใบหน้าของโนอาห์ ยอร์ก

โนอาห์คงจะถูกฝังไปนานแล้วหากรถไม่ได้กันกระสุน

ฮาร์วีย์ยักไหล่หลังจากที่เห็นโนอาห์ยังมีชีวิตอยู่

จากนั้นเขาก็เหนี่ยวไกปืนใส่บอดี้การ์ดที่พยายามจะเข้าใกล้เขา

“คุณโชคดีนะนายท่าน กระสุนนั้นไม่ได้ฆ่าคุณ” ฮาร์วีย์พูดขณะที่หรี่ตามองโนอาห์

“แต่ครั้งหน้าคุณจะไม่โชคดีขนาดนั้น”

โนอาห์มีสีหน้าหวาดกลัว เขาตกใจมาก

เขาไม่คิดว่าฮาร์วีย์จะกล้าเหนี่ยวไกใส่เขา