บทที่ 2822

“ผมได้เห็นเอกสารมาแล้ว อิชิกาวะ คอร์ปอเรชั่นไม่ได้อยู่ในสามบริษัทชั้นนำของประเทศหมู่เกาะด้วยซ้ำเป็นแค่บริษัทที่ขายเครื่องใช้ในบ้านธรรมดา ๆ เท่านั้น มีอะไรให้โอ้อวดกัน?

“ในฐานะสมาชิกของล็อกซัส หุ้นส่วนจำกัด คุณเป็นตัวแทนของตระกูลยอร์กแห่งฮ่องกงและประเทศ H แต่กับแค่รับมือกับชาวประเทศหมู่เกาะแค่ไม่กี่คนไม่ได้ก็มาโวยวาย แถมยังคิดจะให้ซีอีโอยอร์กมาจัดการปัญหาของตัวเองอีก!

“ทำไมคุณถึงกล้าพูดอะไรแบบนั้นออกมา แถมยังกล้าอยู่ในบริษัทต่อไปอีก

“บริษัทจะยอมเสียเงินหลายพันล้านดอลลาร์ต่อปีเพื่อจ้างพวกคุณไปเพื่ออะไร ในเมื่อพวกคุณไม่ทำอะไรเลย!”

ฮาร์วีย์เดินไปข้างหน้าและตบเบา ๆ ที่ใบหน้าของดันเต้อย่างเย้ยหยัน

“ถ้าคิดว่าไม่มีปัญญาจะทำงานของตัวเองได้ ก็ไสหัวไปซะ! เลิกโบ้ยความไร้ความสามารถของตัวเองให้คนอื่นได้แล้ว!

"เข้าใจที่ผมพูดไหม?!"

ดวงตาของดันเต้กระตุกอย่างต่อเนื่องหลังจากถูกตบหน้าหลายต่อหลายครั้ง...

แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่กล้าท้าทายคำพูดของฮาร์วีย์

เขารู้ว่าถ้าหากเขาไม่ยอมหยุด เขาคงโดนตบอีกครั้งและถูกโยนออกจากบริษัทเป็นแน่

เขาไม่กล้าทิ้งเงินเดือนอันมากมายมหาศาลไป

ควินนี่สังเกตเหตุการณ์ที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมืออย่างเงียบ ๆ และรู้สึกขบขัน เธอชื่นชมการวางอำนาจของฮาร์วีย์

เธอกลายเป็นจุดสนใจมากจนเกินไป การถูกดันเต้ท้าทายเช่นนี้ หากเธอไม่สามารถจัดการเขาได้เธอจะถูกถอดออกจากตำแหน่งทันที

การกระทำของฮาร์วีย์สอดคล้องกับความตั้งใจของเธอ

ไม่ว่าอย่างไร ก็สมควรแล้วที่ควินนี่จะยืมมือฮาร์วีย์ให้เข้ามายุ่งกับเรื่องนี้

"พอได้แล้ว!"

ดันเต้ไม่สามารถระงับความโกรธของเขาได้หลังจากถูกตบ

เขาถอยหลังยกมือก้มหน้า กัดฟันกรอด ใบหน้าถมึงทึง แต่จะไม่ยอมให้ใครมองว่าอ่อนแอ

“คุณคิดจะทำอะไรกันแน่ ที่ปรึกษายอร์ก?

“คุณเพิ่งมาถึงที่นี่ ก็พยายามจะบีบบังคับเหล่าผู้ก่อตั้งที่ทุ่มเทของเราแล้วเหรอ?

“คุณคิดจะทำอะไรกันแน่