บทที่ 2894

เมื่อคนในตระกูลลีโอเห็นว่าผู้ชายคนนั้นคือใคร พวกเขาก็ตกใจมากเสียจนเกือบลืมหายใจ

“นั่น… นั่นเจสันไม่ใช่เหรอ!”

มีบางคนที่จำเจสัน ชายหนุ่มผู้เคยมีอนาคตที่สดใสทั้งในฮ่องกงและลาสเวกัสเมื่อหกปีที่แล้วได้ เขาตะโกนออกมาเสียงดังลั่น

ทันใดนั้นทุกคนก็จ้องมองไปที่เจสัน

"เป็นเขาอย่างนั้นเหรอ?!"

“เป็นไปได้ยังไง?!”

ความคิดมากมายถาโถมเข้าใส่ทุกคน พวกเขาถึงกับสติหลุดลอยไปจากความตกใจอย่างรุนแรง

เจสันเพิกเฉยต่อสายตาที่ดูสับสนของทุกคน และเดินไปหาเมลิสซาอย่างมุ่งมั่น เขาพินิจมองหญิงสาวตรงหน้าซึ่งดูเหมือนจะตัวแข็งคือไม่ต่างจากหิน

“ฉันได้ยินมาว่าไอ้แก่อลันถูกกักบริเวณในบ้านเพราะคุณ” เขาพูดด้วยรอยยิ้มจาง ๆ

“ไอ้เวรคริสนั่นก็ถูกคุณเฉดหัวทิ้งเหมือนกัน

“คุณเก่งมากเลยเมลิสซา”

รอยยิ้มอันลึกซึ้งปรากฏบนริมฝีปากของเจสัน

ดวงตาของเมลิสซากระตุก

“เจสัน? เธอไม่ได้เป็นสมาชิกของตระกูลเรามาตั้งนานแล้ว!

“ทำไมถึงยังกล้ามาที่นี่อีก!

“ไอ้คนสารเลวไร้ประโยชน์!

“ใส่หัวออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!”

เพี๊ยะ!

เจสันเหวี่ยงหลังมือลงไปบนใบหน้าของเมลิสซาอย่างใจเย็น

เมื่อได้เห็นนายหญิงผู้ทรงอำนาจลอยไปอีกฝั่งหนึ่งของห้องโถงเป็นระยะทางสามสิบฟุต

ก็เกิดความเงียบงันตามมาหลังจากนั้น

สถานที่ทั้งหมดจมอยู่ในความเงียบสงัด

ช่างน่าทึ่งเหลือเกิน!

คนจากทั้งตระกูลลีโอยังนิ่งงันราวกับเป็นหิน

'เจสันทำอะไรลงไป?'

'เขาเพิ่งตบหญิงสาวที่เป็นคนคุมบังเหียนของตระกูลเหรอ?!'