บทที่ 30

“ทำไม” ดอนกำลังจะบ้าตาย คืนนี้เขาได้รับโทรศัพท์และเขาก็ล้มละลายอย่างหาคำอธิบายไม่ได้ เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไม

ฮาร์วี่ย์ยิ้มและหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อโทรซ้ำไปที่หมายเลขนั้น ตอนนี้อีวอนน์ส่งหมายเลขโทรศัพท์ของเธอให้เขาแล้ว

โทรศัพท์ได้รับการติดต่ออย่างรวดเร็วและเสียงของอีวอนน์ก็ดังออกมาจากปลายสายของโทรศัพท์ “ท่านประธานคะ ดิฉันดำเนินการไล่ ดอน แซนเดอร์ ตามคำสั่งของคุณแล้ว ในตอนนี้ดิฉันกำลังให้ทนายความติดตามเงินโครงการของบริษัทที่เขายักยอกไป”

“คุณ…คุณซาเวียร์…” ดอนสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ในตอนนี้เขารู้สึกมึนงงและสายตาของเขาเริ่มพล่ามัว

มีดในมือของเขาร่วงหล่นลงบนพื้น เขาพึมพำออกมา “เป็นไปได้ยังไง? คนไร้ประโยชน์อย่างแกจะเป็นประธานบริษัทคนใหม่ได้อย่างไร? มันเป็นไปไม่ได้! มันเป็นไปไม่ได้!"

“เป็นไปไม่ได้! รุ่นปัจจุบันของตระกูลยอร์กต่างก็รู้จักกันดี แกไม่มีทางเป็น…” ดอนส่ายหัวไปมา ตอนนี้เขากำลังจะบ้าตายแล้ว เขาเดาถูกแล้ว แต่เขาปฏิเสธที่จะเชื่อ ไอ้ขยะที่เขาดูถูกอาจทำลายเขาได้อย่างง่ายดายเช่นเดียวกับการบดขยี้มดตัวเล็ก ๆ

“ขอเถอะ ช่วยบอกฉันทีว่าแกเป็นใคร? แม้ว่าแกต้องการให้ฉันตาย อย่าส่งฉันลงหลุมโดยที่ไม่รู้ว่าแกเป็นใคร " ดอนรู้สึกท้อแท้และกำลังจะร้องไห้

“คุณไม่รู้หรือว่าตระกูลยอร์กเคยมีทายาทมาก่อน” ฮาร์วี่ย์พูดอย่างใจเย็น

“แกคือ…ท่าน…” ดอนล้มทั้งยืน เขาคุกเข่าและหมอบคลานเข้าไป “ท่านครับ ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วย เป็นความผิดของผมเองที่จำท่านไม่ได้ ปล่อยผมไปได้ไหมครับ แค่ปล่อยผมไปให้เหมือนกับผมไม่ได้ทำอะไร ผมไม่กล้าทำอีกแล้ว ผมสัญญาว่าผมจะไม่ไปยุ่งกับภรรยาของท่านอีก ผมสัญญาว่าผมจะไม่มาให้คุณเห็นหน้าอีก โปรดไว้ชีวิตของผมด้วยครับ ได้โปรดให้ทางออกแกผมด้วย”

ฮาร์วี่ย์ยิ้มและพูดว่า “คุณไม่ได้พูดหรือว่าในวันพรุ่งนี้คุณจะไม่ให้โอกาสผมได้เห็นดวงอาทิตย์อีก?”

“ท่าน ท่านครับ ผมต้องตาบอดเหมือนค้างคาวไปแน่ ๆ ได้โปรดให้ผมได้มีชีวิตอยู่เถอะครับ! ผมไม่สามารถอยู่รอดได้หากทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ ผมทำงานหนักมาตลอดหลายปีใน ยอร์ก เอ็นเทอร์ไพรส์ ท่านจะสามารถให้โอกาสผมได้ไหมครับ” ดอนคลานเขาเข้าไปหาในขณะที่กำลังร้องไห้อยู่เช่นกัน

“ไสหัวไปซะ คุณอยากจะทำอะไรก็ทำ แค่ไม่มาเสนอหน้าให้ผมเห็นอีกตลอดชีวิต” ฮาร์วี่ย์ไม่ต้องการเสียเวลาและพลังงานไปกับชายคนนี้ มันคงจะดีมากถ้าเขาไม่รู้สึกหงุดหงิด