บทที่ 2903

โทบี้ คลาร์กแสร้งทำเป็นว่าเขาไม่เห็นสีหน้าเย็นชาของพ่อบ้านและหัวเราะออกมา

“ปะ! เข้าไปข้างในกันเถอะ เจ้าหญิงองค์ที่สี่คงจะรอพวกเราอยู่”

จากนั้นโทบี้ก็ก้าวไปข้างหน้า

ควินนี่ ยอร์ก และเลสลี่ คลาร์กมองหน้ากันก่อนที่จะเดินตามเขาเข้าไปข้างใน

พวกเขาถูกพาไปที่ห้องโถงด้านข้างก่อนที่พ่อบ้านผมสีเงินจะรินชาแดงให้พวกเขา

“ทำตัวตามสบายเลยนะครับ แต่นอกเหนือจากห้องโถงนี้แล้ว กรุณาอย่าไปที่อื่น

“เจ้าหญิงองค์ที่สี่ยังคงเจ็ทแล็กอยู่ คุณคงจะต้องรอสักครู่”

น้ำเสียงของพ่อบ้านสุภาพอย่างยิ่ง และการกระทำของเขาก็สุภาพมาก แต่ใบหน้าของโทบี้กลับเย็นชาลงเล็กน้อยหลังจากที่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น

ไม่ว่าจะอย่างไร เขาก็ยังคงเป็นผู้บัญชาการสูงสุดของฮ่องกง แม้แต่เอกอัครราชทูตของอเมริกาก็ยังต้องเป็นฝ่ายที่ไปเยี่ยมเขา

แต่หลังจากที่เขาตัดสินใจละทิ้งเกียรติของเขาและมาเยี่ยมเจ้าหญิงองค์ที่สี่ คนนอกอย่างเธอกลับกล้าปล่อยให้เขาต้องรอแบบนี้เหรอ?

เธอยังคงปฏิบัติต่อเขาเพียงในฐานะคนรับใช้ของดินแดนพระอาทิตย์ไม่เคยตกดินเหรอ?

โทบี้โกรธแค้นโดยไม่อาจควบคุมได้ทันที

แต่หลังจากที่คิดถึงจุดประสงค์ของการมาเยือนครั้งนี้แล้ว เขาก็หายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ของตัวเองก่อนที่จะยิ้มปลอม ๆ

เขามาที่นี่เพื่อเจรจา

ไม่อย่างนั้นมันคงจะเป็นหายนะหากตระกูลที่ร่ำรวยในเมืองใหญ่ระดับนานาชาติอย่างฮ่องกงจะสู้กันเอง

หากปัญหาไม่ได้รับการแก้ไขอย่างถูกต้อง พลเมืองของประเทศ H จะประสบปัญหาหนัก

นั่นคือเหตุผลที่โทบี้จึงพยายามอย่างเต็มที่ที่จะสร้างสันติภาพ เขาต้องการป้องกันไม่ให้ความวุ่นวายทั้งหมดเกิดขึ้น

เขาอาจจะสูญเสียเกียรติไปบ้างในกระบวนการนี้ แต่เรื่องแบบนั้นจะสำคัญกับคนอย่างเขาทำไม?

คนที่มีความทะเยอทะยานจะไม่มีปัญหาในการจำนนเมื่อจำเป็น

โทบี้หายใจเข้าลึก ๆ และตอบอย่างสงบว่า “ได้ ฉันจะรอเธอที่นี่แล้วกัน หวังว่าเธอจะไม่ทำให้พวกเราต้องรอนานเกินไปนะ”

พ่อบ้านผมสีเงินแสยะยิ้มก่อนที่จะก้าวกลับไปที่มุมห้องโถง เขามองกลุ่มของโทบี้อย่างใจเย็นโดยไม่มีเจตนาที่จะไปรายงานการมาถึงของพวกเขา