บทที่ 2907

ในขณะที่คนอื่น ๆ ตกใจอย่างมากกับเหตุการณ์นั้น เจสัน ลีโอกลับไม่แยแส

ท้ายที่สุดก็มีคนจำนวนมากเคยคุกเข่าต่อหน้าเขา ต่อให้จะเป็นโทบี้ คลาร์ก มันก็ไม่ได้แตกต่างกันแต่อย่างใด

เขาเดินไปข้างหน้าอย่างใจเย็นและย่องลงข้างหน้าโทบี้ก่อนที่จะตบหน้าเขาเบา ๆ ด้วยรอยยิ้ม

“แบบนี้มันไม่ดีเลยนะผู้ว่าคลาร์ก

“เมื่อกี้คุณไม่ได้จะยิงผมหรอกเหรอ? ทำไมล่ะ? คุณคุกเข่าเพียงเพราะเจ้าหญิงองค์ที่สี่อยู่งั้นเหรอ?

“ดูเหมือนว่าเหล่าคนชนชั้นสูงของดินแดนจะพูดถูก! พวกตระกูลที่ร่ำรวยในฮ่องกงก็เป็นเพียงคนรับใช้ของดินแดน!

“พวกคุณอาจจะดูดีมีฐานะ แต่พวกคุณจะยอมคุกเข่าทันทีหากจำเป็น!

“การเหยียบย่ำคนอย่างพวกคุณมันช่างน่าเบื่อจริง ๆ...

“ในเมื่อคุณสิ้นหวังขนาดนี้ ผมก็จะให้โอกาสคุณ! ขัดรองเท้าผมซะ แล้วผมจะยกโทษให้! ผมอาจจะให้โอกาสคุณพูดด้วย!”

จากนั้นเจสันก็ก้าวไปหาโทบี้และชูรองเท้าหนังของเขาพร้อมกับรอยยิ้ม

เลสลี่ คลาร์กตัวสั่นด้วยความโกรธอย่างควบคุมไม่ได้หลังจากที่เห็นภาพนั้น

“คุณมันบ้าไปแล้วเจสัน!” เลสลี่ตะโกนอย่างโกรธเคือง

“ไม่เป็นไร มันเป็นเกียรติของพ่อที่ได้รับใช้นายน้อยลีโอ!”

โทบี้มองเลสลี่และส่งสายตาบอกให้เธออย่าประมาทก่อนที่จะใช้ชุดสูทชั้นสูงของเขาขัดรองเท้าหนังของเจสัน

หลังจากที่ขัดรองเท้าเสร็จเขาก็มองเจสันด้วยความพึงพอใจ

“นี่ดีพอหรือยังครับนายน้อยลีโอ?”

แม้ในขณะนี้สีหน้าของโทบี้ก็ยังคงดูอ่อนโยนมาก

บางคนที่นั่นตากระตุกอย่างรุนแรง ไม่มีใครรู้เลยว่าชายผู้มีสถานะอันยิ่งใหญ่เช่นนี้กำลังวางแผนที่จะทำอะไรหลังจากที่อดทนต่อความอัปยศอดสูขนาดนั้น

“ดีแล้ว ดีจริง ๆ

“ไม่แปลกใจเลยที่คุณสามารถขึ้นมาเป็นผู้บัญชาการสูงสุดของฮ่องกงได้แม้ว่าคุณจะมาจากตระกูลทาสก็ตาม มีคนไม่มากนักที่จะสามารถทนได้อย่างคุณ”