บทที่ 2909

เมื่อถึงเวลาทานอาหารเย็น ณ สวนบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมทรี ซีซั่น

ฮาร์วีย์ ยอร์กได้เตรียมน้ำชายามบ่ายสไตล์ฮ่องกงที่หรูหราไว้เพื่อต้อนรับโทบี้ คลาร์ก ซึ่งมีสีหน้าเศร้าหมองอย่างยิ่งในขณะนั้น

“ผู้ว่าคลาร์ก ชายผู้มีความสามารถสามารถยอมจำนนได้เมื่อจำเป็น แต่การกระทำของคุณทำให้ทุกคนต้องตกใจจนอาจจะเกิดความโกลาหลในฮ่องกงเร็ว ๆ นี้”

เห็นได้ชัดว่าฮาร์วีย์รู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวิลล่าของตระกูลลีโอแล้ว

ฮาร์วีย์คิดไว้แล้วว่าเรื่องแบบนี้จะต้องเกิดขึ้น

เจสัน ลีโอจะไม่มีวันกลับประเทศของเขาเพื่อให้เกียรติโทบี้

ส่วนเงื่อนไขสามประการของเจสัน ฮาร์วีย์ไม่คิดว่าข้อเรียกร้องเหล่านั้นจะมากเกินไป

เห็นได้ชัดว่านั่นคือเหตุผลที่เจสันกลับมาในครั้งนี้ หากเขาสามารถบรรลุเป้าหมายของเขาได้โดยไม่ต้องเสียเหงื่อสักหยด เขาก็จะอดกลั้นไว้ไม่ว่าความอาฆาตของเขาจะรุนแรงแค่ไหน

“นายรู้ไหมว่าพวกเขายังเรียกพวกเราว่าตระกูลทาส?”

หลังจากที่เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วโทบี้ก็ยิ้มจาง ๆ

“ก่อนที่ฉันจะกลับมา ฉันเคยเป็นคนรับใช้ของดินแดนพระอาทิตย์ไม่เคยตกดิน หลังจากนั้นฉันก็รับใช้ในราชสำนักของประเทศ H

“คนอย่างฉันทำสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับตัวเองเสมอ

“ฉันจะคำนับใครก็ตามเมื่อใดก็ตามที่จำเป็น นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสำหรับฉันเลย

“ในเมื่อตอนนี้ฉันอยู่ในราชสำนัก หากมีโอกาสที่จะสู้เพื่อความสงบสุขของประเทศ ทำไมฉันจะยอมคุกเข่าและยอมโดนตบไม่ได้ล่ะ?

“ฉันทำดีที่สุดแล้ว ฉันไม่เสียใจเลย

“แต่น่าเสียดายที่ฉันประเมินชื่อเสียงของตัวเองสูงเกินไป ไม่เพียงแต่ฉันจะแก้ไขสถานการณ์ได้ไม่หมด แต่ฉันยังทำให้คนเหล่านี้สามารถอวดดีมากขึ้นอีกด้วย”

จากนั้นโทบี้ก็เทชาดำให้ตนเองก่อนที่จะจิบมันด้วยสีหน้าสงบราวกับว่าเขาไม่ใช่คนที่ยอมจำนนต่อผู้คนของดินแดนพระอาทิตย์ไม่เคยตกดินก่อนหน้านี้

ฮาร์วีย์หรี่ตามองโทบี้ เขารู้ว่านอกเหนือจากการพยายามที่จะฟื้นคืนความสงบสุขแล้วชายที่อยู่ตรงหน้าเขายังต้องการที่จะแสดงให้เหล่าชนชั้นสูงเห็นว่าเขาสามารถทำอะไรได้ด้วยการยอมคุกเข่า