บทที่ 2930

เจสันและวินซ์ตัวแข็งเมื่อเห็นภาพนั้น

มาเทโอเป็นถึงทหารชั้นสูง!

ต่อให้พวกเขาสองคนร่วมมือกันโค่นมาเทโอ พวกเขาก็ยังต้องทุ่มสุดตัว!

ไม่อย่างนั้นก็คงจัดการกับมาเทโอไม่ได้

แต่… ฮาร์วีย์กลับส่งมาเทโอให้กระเด็นไปได้ด้วยการตบเพียงครั้งเดียว!

ถ้าเจสันและวินซ์ไม่ได้เห็นสิ่งนี้ด้วยตาตัวเอง พวกเขาก็คงไม่เชื่อ

วินซ์ค่อนข้างระแวดระวังในตัวฮาร์วีย์อยู่แล้ว...

แต่ในตอนนี้ ความอันตรายของฮาร์วีย์กับสูงขึ้นจนถึงระดับที่วินซ์ไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน

“นี่น่ะหรืออัศวินเทมพลาร์? มาตรฐานของพวกคุณอยู่ต่ำไปสักหน่อยนะ”

ฮาร์วีย์ดึงทิชชู่ออกมาเช็ดมือโดยยังคงสงบและใบหน้าเรียบเฉย

เจสันมีสีหน้าเย้ยหยัน ก่อนจะหยิบปืนออกมาจากเอวทันที

“นายอยากลองดีกับฉันจริง ๆ ใช่ไหมฮาร์วีย์?!” เขาคำราม

“พวกนายทุกคนน่าจะรู้ว่าฉันเป็นถึงเทพสงคราม!

“ถ้าอยากจะสู้กับฉันจริง ๆ ล่ะก็ คนของนายมากมายจะต้องตายอยู่ที่นี่!”

“เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวรนะ ฮาร์วีย์ อย่าได้ทำอะไรบุ่มบ่ามเกินไปนัก” วินซ์เตือนอย่างเย็นชา

"โอ้ จริงเหรอ? ทำไมคุณไม่ทำแบบเดียวกันกับตอนที่ผู้ว่าการคลาร์กไปหาคุณเมื่อวานล่ะ?”

ฮาร์วีย์จ้องมองวินซ์ด้วยท่าทางเหยียดหยาม

“ตอนนี้สถานการณ์เข้าข้างผมและผมก็กำลังได้เปรียบ คุณกลับบอกไม่ให้ผมทำอะไรบุ่มบ่ามอย่างนั้น?

“แล้วอีกอย่าง ถ้าคุณอยากจะลากพวกเราลงนรกไปพร้อมกับคุณด้วย คุณก็ควรมาขออนุญาตผมก่อนนะ!

“อย่าลืมสิ! นี่คืออาณาเขตของตระกูลแฮมิลตัน

“นอกเหนือจากผู้คุ้มกันของตระกูลแล้ว ผมยังมีคนจากทั้งสาขาหลงเหมินและวังมังกรอยู่ที่นี่ด้วย

“ผมยินดีที่จะสู้มาตั้งแต่แรกแล้ว!”

ทันใดนั้นคนประมาณร้อยคนปรากฏตัวขึ้น ทุกคนต่างเป็นสาวกของหลงเหมิน แม้ว่าพวกเขาจะมีเพียงทักษะการใช้ดาบ แต่เจตนาสังหารของพวกเขาแพร่กระจายออกมาทั่ว

สีหน้าของเจสันและวินซ์แย่ลง

วินซ์รู้สึกเสียใจที่ไม่ได้พายอดฝีมือทั้งหมดจากตระกูลยอร์กแห่งฮ่องกงมาที่นี่ด้วย

และถึงแม้เขาจะอยากทำแบบนั้น แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว

ดวงตาของเจสันหรี่ลงจนเป็นเส้นตรงก่อนจะตะโกนอย่างดุร้าย “นายหมายมั่นจะเอาชีวิตฉันให้ได้ใช่ไหมฮาร์วีย์?!