บทที่ 2971

นับเป็นครั้งแรกตลอดชั่วชีวิตของวินซ์ ยอร์กที่ต้องเผชิญแรงกดดันมหาศาลขนาดนั้น

ไม่มีใครที่จะปกป้องเขาได้เลย อีกห้านาทีให้หลังเขาได้แต่พึ่งพาตัวเองแล้ว

ปัง ปัง ปัง!

ขณะที่วินซ์ลังเลว่าจะปีนป่ายออกจากท่อระบายน้ำดีหรือเปล่า ก็ได้ยินเสียงห่ากระสุนดังขึ้น

ซีเมนต์บอร์ดในท่อระบายน้ำสั่นสะเทือนรุนแรงก่อนที่จะเกิดรอยแตก…

วินซ์แอบซ่อนตัวพร้อมเผยสีหน้าย่ำแย่ออกมา เขาไม่เคยต้องหลบอยู่ในสถานที่น่ารังเกียจเช่นนั้นมาก่อนเลย!

นี่เป็นเรื่องอัปยศอดสูครั้งยิ่งใหญ่ของเขาเลยก็ว่าได้!

วินซ์ขมวดคิ้วพลางกัดฟันทน เขาเองก็รู้สึกสับสนงุนงง มือปืนสังหารจะทำเรื่องไร้ประโยชน์พรรค์นั้นไปทำไมกัน?

วินซ์นั่งอยู่ในมุมอับสายตา ต่อให้มือปืนสังหารจะรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน แต่ขณะนี้ก็ไม่มีทางที่จะยิงถูกวินซ์หรอก

กล่าวโดยทั่วไปแล้ว ซีเมนต์บอร์ดคือแพชูชีพของเขาเชียวนะ เขาถึงกับใช้มันสกัดการโจมตีระลอกถัดไปได้เลย…

วินซ์สีหน้าหม่นคล้ำไปทันที เขารู้ว่าหลังจากซีเมนต์บอร์ดสั่นสะเทือนเพราะห่ากระสุนก็เริ่มที่จะแกว่งไปมา

“ไม่ได้การแล้ว!”

ซีเมนต์บอร์ดที่กระแทกลงมาเกือบจะบดขยี้วินซ์ที่หลบอยู่ใต้ท่อระบายน้ำเข้าแล้ว

“เวรเอ๊ย!”

วินซ์ไม่มีทางเลือกนอกจากเผยตัวตน เขาเอาแต่แผดเสียงพลางกลิ้งตัวออกไป

ทันทีที่เขาเผยตัวออกมา ก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกหวาดกลัวลึกล้ำถึงกระดูก

สัมผัสที่หกกำลังบอกเขาไม่หยุดว่าตนเองตกอยู่ในอันตราย!

ปัง ปัง ปัง!

ห่ากระสุนอีกระลอกหนึ่งกำลังพุ่งตรงเข้ามาหาวินซ์