บทที่ 3031

“น่าเสียดายที่แกไม่ได้ไตร่ตรองให้ดี

“แกไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉันมาตั้งแต่แรกแล้ว

“ทันทีที่ฉันเอาจริงขึ้นมา แกก็สกัดพลังตบไม่ได้สักครั้งเสียด้วยซ้ำไป

“นักพรตกระบี่ที่ว่าทำได้มากสุดแค่นั้นเอง

ฮาร์วีย์ ยอร์กผุดยิ้มจาง ๆ

“บอกตามตรงว่า ฉันก็ค่อนข้างผิดหวังในตัวพวกแกอยู่นะ

“แกไม่แข็งแกร่งนักก็จริง แต่กลับมีลูกไม้อยู่เต็มท้อง ในเมื่อแกไม่มีความแข็งแกร่ง ต่อให้มีลูกไม้เป็นกระบุงโกยก็เปล่าประโยชน์

“จะว่าไปแล้ว พวกแกเกลียดฉันมากเสียจนอยากจะให้ฉันตายไปจริง ๆ เชียวเหรอ?

“แกฆ่าฉันไม่ได้หรอก”

แจ็คไนฟ์ถลึงตามองฮาร์วีย์ด้วยความโกรธจัดพลางขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

“ไอ้สารเลวน้อย ต่อให้ฉันจะฆ่าแกที่นี่ไม่ได้…”

“แต่ประเทศหมู่เกาะก็เต็มไปด้วยยอดฝีมือ

“แกห้ามไม่ให้พวกเราไล่ล่าแกไม่ได้หรอก

“ไม่ช้าแกก็ต้องตาย!”

ฮาร์วีย์เพียงแค่ยักไหล่

“น่าเสียดายที่ตอนนี้แกใกล้จะตายอยู่แล้ว!”

จากนั้นฮาร์วีย์ก็เตะแจ็คไนฟ์จนกลิ้งลงกับพื้น

เขากระอักเลือดออกมาคำหนึ่งก่อนจะเผยสีหน้าโกรธจัด

ผู้จัดการยอร์กและคนอื่น ๆ ก็เป็นเดือดเป็นแค้นเช่นกัน

พวกเขาไม่คิดว่าไพ่ตายของพวกตนจะถูกเตะลงไปกองเช่นนั้น

เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไงกัน?

หลังจากตัวตนของแจ็คไนฟ์เปิดเผยออกมา พวกเขายังหวังว่าฮาร์วีย์จะเป็นฝ่ายถูกเตะลงไปที่พื้นราวกับสุนัขตายแทน

“เลิกเล่นเกมใบ้คำโง่ ๆ แบบนี้ได้แล้ว”

ฮาร์วีย์เหยียบลงบนก้านคอของแจ็คไนฟ์

“พอแกตายไป อากิโอะ ยาชิโระก็จะสูญสิ้นความหวังจนหมด

“แน่นอนว่าหลังจากนี้เขาจะต้องเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสิบปีก่อน