บทที่ 3144

แม็ก บาวเออร์เดือดพล่านหลังจากได้ยินคำพูดของฮาร์วีย์ ยอร์กแต่เขาไม่กล้าแม้แต่จะขยับเพียงนิดเดียว สิ่งเดียวที่เขาทำได้มีเพียงกัดฟันทนเท่านั้น

เขาสาบานในใจว่าถ้าฮาร์วีย์อยู่เพียงลำพัง เขาจะตบอีกฝ่ายไม่ยั้งไปจนกว่าอีกฝ่ายจะตาย

ในที่สุดโลแกน โบวี่ก็กลับมารู้สึกตัว ดวงตาของเขากระตุกเพราะความเจ็บปวดอย่างหนักหน่วงบนใบหน้าของเขา ในขณะที่หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชังและโทสะ

แต่เนื่องจากแม็กยอมแพ้ไปแล้ว จึงไม่มีทางที่โลแกนจะปริปากพูด

"เราจะไปแล้ว!"

โลแกนกัดฟันและโบกมือส่งสัญญาณเรียกลูกน้องออกไป

"ฉันบอกนายแล้วไง เก้าอี้ของฉันราคาสิบห้าล้านดอลลาร์

ฮาร์วีย์ยิ้มขณะชี้ไปที่เศษซากที่กองอยู่บนพื้น

“จ่ายค่าเสียหายก่อนไปด้วย!

“และนายเหลือเวลาเพียงสี่สิบนาทีในการปล่อยตัวลิเลียน เยตส์และแมนดี้ ซิมเมอร์

“นายควรรีบไปจะดีกว่า อย่าได้คิดจะทดสอบความอดทนของฉัน”

โลแกนโกรธเสียจนแทบจะกระอักเลือดออกมา

เคย์เดน บัลเมอร์ถือเช็คด้วยสีหน้าแปลก ๆ ห้านาทีต่อมา เขารู้สึกประหลาดใจ

เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนเอาเงินจากคนขี้เหนียวอย่างโลแกนได้

โลแกนเป็นคนโหดเหี้ยมและโลภ แต่เขาก็ยังถูกฮาร์วีย์เอาเปรียบได้

ในขณะนั้นเคย์เดนได้แต่รู้สึกชื่นชมฮาร์วีย์

“ท่านยอร์ก! พวกเขาจะไม่ยอมให้คุณรอดตัวไปจากเรื่องนี้ได้แน่!” เคย์เดนเอ่ยปากขึ้น

“คุณต้องระวังตัวนะ! ตระกูลของรองผู้บัญชาการโบวี่แข็งแกร่งมาก!”

หลังจากรีดเงินจากโลแกนมามากมายถึงขนาดนี้ พวกเขาไม่อาจประนีประนอมกับอีกฝ่ายได้อีกแล้ว

“จะให้ผมหนีไปหรือ?”

ฮาร์วีย์นั่งลงและยกถ้วยชาที่ราเชล ฮาร์ดีเพิ่งเตรียมไว้ขึ้นมา

“คุณเองก็อยู่ในโลกใต้ดินมาหลายปีแล้วนี่ เคย์เดน คุณทึ่มถึงขนาดนี้เลยเหรอ?