บทที่ 3155

“ไอ้เวร!

“ใครมันกล้าต่อกรกับฉัน!

“อยากตายหรือไง?!”

โลแกน โบวี่เต็มไปด้วยความโกรธอย่างรุนแรง

เขาจุดซิการ์แล้วก้าวไปข้างหน้าก่อนที่จะสบตากับฮาร์วีย์ ยอร์กที่เพิ่งจะลงมาจากรถของเขา

ทั้งสองจ้องตากัน…

โลแกน ซึ่งกอดอกเพื่อแสดงท่าทีเย่อหยิ่งอย่างยิ่ง...

ตัวสั่นอย่างไร้การควบคุมเมื่อเขาจำฮาร์วีย์ได้ วิญญาณของเขาหลุดออกจากร่างของเขาทันที

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นที่ฐานของแก๊งขวานแวบขึ้นมาในหัวของเขา

เขาไม่เคยคิดว่าคนที่เขากำลังเผชิญอยู่คือฮาร์วีย์

“ฮาร์วีย์…”

โลแกนกัดฟันเมื่อเขาพูดชื่อนั้น เข่าของเขาสั่นคลอนจนเขาเกือบจะต้องคุกเข่าลง

โลแกนยังชอกช้ำทางจิตใจอย่างมากจากสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้

เขาไม่ได้ปล่อยลิเลียน เยตส์ และแมนดี้ ซิมเมอร์ภายในเวลาที่กำหนด...

เขาจึงตั้งใจที่จะหลีกเลี่ยงฮาร์วีย์ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม

“ใช่ครับคุณลุง! คนนั่นแหละ!

“ฮาร์วีย์!

“ไอ้บ้านนอกบ้าคนนี้คิดว่าตัวเองใหญ่โต!”

ดีแลน โบวี่จ้องฮาร์วีย์อย่างเย็นชาโดยไม่สังเกตท่าทีของโลแกนเลย

“เขาไม่เคารพคุณเลย! และเขายังทำร้ายผมด้วย!

“ดูสิครับ! ใบหน้าผมมีแต่รอยฝ่ามือของเขา!”

ดีแลนกัดฟันขณะที่เขาจ้องฮาร์วีย์ราวกับว่าเขาต้องการเกลาะกระดูกของฮาร์วีย์ออกและเผามันให้แหลกสลาย

“ใช่ ฝีมือฉันเอง นายมีปัญหาอะไรไหม?” ฮาร์วีย์ถามทันที

‘เขาอวดดีมาก!

‘อวดดีเกินไป!

‘เขาไม่รู้ว่าควรจะหยุดเมื่อไหร่ด้วย!’

ดีแลนแอบดีใจ เขาคิดว่าฮาร์วีย์เป็นคนที่โง่ที่สุดในโลก!

‘ถ้าเขายังไม่เลิกอวดดี เขาคงจะรนหาที่ตาย!’