บทที่ 3171

ลิเลียนเปลี่ยนสีหน้าไปในทันทีและกรีดร้องว่า "ไม่! ฉันไม่ไว้ใจไอ้สารเลวนี่เลย! เขาอาจจะขายพวกเราออกไปก็ได้!

“ถ้าเขาทำแบบนั้น เราจะต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่หลังลูกกรงนี่!”

“พอได้แล้วแม่!

“ทำไมฮาร์วีย์ต้องทำแบบนั้นด้วยล่ะ?!”

แมนดี้มีสีหน้าสิ้นหวัง

“เขาไม่ใช่คนแบบนั้น! นี่แม่ยังไม่รู้จักเขาอีกเหรอ?

“ถ้าเขาคิดที่จะทำร้ายเรา เขาคงเลือกที่จะทิ้งเราไว้ที่นี่แล้ว!

“เขาจะเสียเวลามาคุยกับเราทำไม”

ฮาร์วีย์จ้องมองลิเลียนอย่างเย็นชา

"นี่คุณพยายามจะทำอะไรกันแน่?

“คุณจะรอโจเซฟงั้นเหรอ?

“คุณกำลังรอให้ฝ่ายนั้นสำนึกอยู่หรือไง? หรือคิดจะรอให้โชคช่วยพาคุณออกไปจากที่นี่?

“คุณช่วยหัดมองความเป็นจริงหน่อยได้ไหม?

“นอกจากผมแล้วใครจะปกป้องคุณได้อีก”

หลังจากพินิจมองฮาร์วีย์แล้ว ลิเลียนก็หัวเราะอย่างเย็นชาและเย้ยหยันออกไป “แหม! ตอนนี้นายรู้วิธีขู่ฉันแล้วงั้นเหรอ!

“ฉันยินดีที่จะบอกนายว่า ฉันมีข้อมูลสำรองที่จะสามารถพลิกผันสถานการณ์ได้ตามต้องการ!

“ถ้านายอยากรู้ข้อมูลพวกนั้น นายจะต้องยอมรับเงื่อนไขของฉันทั้งสามข้อ!”

"แม่! เรื่องพวกนั้นมันจำเป็นสำหรับตอนนี้ด้วยเหรอ?” แมนดี้อุทานด้วยความหงุดหงิด

“แน่นอนว่าใช่!

“แกไม่เข้าใจเหรอว่าถ้าเขาได้รู้เรื่องพวกนี้แล้วมันจะเป็นประโยชน์ต่อเขาขนาดไหน!”

ลิเลียนมั่นใจในตัวเองอย่างมาก

“เขาต้องยอมรับเงื่อนไขทั้งสามข้อของฉัน! แบบนี้หากเกิดอะไรขึ้นเขาจะได้ไม่ข้ามหัวเราไปทีหลัง!”

ก่อนที่แมนดี้จะทันได้พูดอะไร ฮาร์วีย์ก็มองเธอแล้วพูดกับลิเลียนว่า “บอกมาสิ คุณต้องการอะไร?"

“เด็กฉลาด!”

ลิเลียนหัวเราะอย่างชั่วร้าย

“ข้อแรก ฉันจะยอมให้ข้อมูลกับนายก็ได้ แต่ถ้านายไม่มีปัญญาประกันตัวเรา และไม่มีปัญญาไปเอาเหมืองทองมาให้ได้ภายในสามวัน นายจะต้องใส่หัวออกไปจากชีวิตของแมนดี้ให้ไกลที่สุด!”