บทที่ 3240

ไม่แปลกเลยที่โคลตันจะค้นหาชื่อของฮาร์วีย์ไว้ล่วงหน้าแล้ว ไม่เช่นนั้นก็คงไม่พูดแบบนี้

“นายจัดการสิ่งต่าง ๆ ได้ไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ แต่ช่างหยิ่งยโสไม่น้อยเลย!”

โคลตันก้าวไปข้างหน้าราวกับว่าเขาพยายามข่มฮาร์วีย์ด้วยรัศมีที่เขามี เขาไม่ได้โกรธเพราะคำพูดของฮาร์วีย์

“ทำตัวให้มีประสิทธิภาพแต่ต้องต่ำต้อยเข้าไว้ นี่คือหลักการของผม” ฮาร์วีย์ตอบ

“ผมเข้าใจในสิ่งที่คุณกำลังจะสื่อ…

“แต่เราควรมองภาพรวมให้มากกว่าเสมอ!

“ถ้ามีวิธีที่จะทำให้ทุกอย่างถูกต้องเหมาะสมได้ในคราวเดียว เราจะปล่อยให้ต้องเปลืองพลังงานไปทำไมตั้งแต่แรก?

“ล่อเป้าหมายให้ออกมาก่อนที่จะกำจัดทิ้งทั้งยวง…

“นั่นเป็นวิธีจัดการสิ่งต่าง ๆ ที่ดีที่สุดเลย คุณไม่คิดแบบนั้นเหรอ?”

"นั่นเป็นแค่ความคิดของนาย! เป็นหลักการของนายเพียงคนเดียว!” โคลตันตะคอกอย่างเย็นชา

“แต่สำหรับฉัน นายก็แค่ไม่มั่นใจ! และท้ายที่สุดความไม่มั่นใจของนายนั่นแหละที่จะทำให้นายเจอปัญหาที่ใหญ่ขึ้น!”

แอนเซลตามไม่ทันอย่างสิ้นเชิง แต่เขาก็สามารถกลับมาตามทันบทสนทนาของทั้งคู่ได้

พ่อของเขาและฮาร์วีย์อาจจะกำลังพูดถึงออกัสต์

เขารู้สึกอยากรู้อยากเห็นมาก ทำไมพ่อของเขาถึงสนใจเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้ ในเมื่อเขาเป็นคนที่สนใจภาพรวมของฟลัตเวลล์เท่านั้น

เขาไม่แยแสคนอย่างโจเซฟด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงลูกน้องอย่างออกัสต์เลยด้วย

แต่ทว่าแอนเซลไม่กล้าถามพ่อของตัวเอง

“คุณยอร์ก ผมเองก็ไม่เข้าใจเลย ทำไมคุณปล่อยให้ออกัสต์ไปง่าย ๆ แบบนั้น” แอนเซลถามด้วยสีหน้าสงสัย

“ถ้าคุณราดน้ำมันลงกองไฟอีกสักหน่อย ออกัสต์คงตายไปแล้ว

“ประการแรกเลยนะ เขาไม่คู่ควรกับสิ่งนั้น”

ฮาร์วีย์ยักไหล่ ดูสงบอย่างสมบูรณ์

“ปลาซิวปลาสร้อยอย่างหมอนั่นไม่มีสิทธิ์ตายด้วยน้ำมือฉัน

“ประการที่สอง ไม่ว่าเขาจะแข็งแกร่งแค่ไหน เขาก็ไม่ใช่คนยิ่งใหญ่อะไร