บทที่ 3249

ใบหน้าที่สวยงามของเซียนน่าเต็มไปด้วยความตกใจ

“คุณยอร์ก ด้วยความสามารถที่คุณมี คุณจะสามารถช่วยเหลือประเทศได้มากมาย ฉันขอเชิญให้คุณ…”

“คุณใจดีเกินไปแล้ว คุณรูดอล์ฟ

“ผมบอกคุณแล้วว่าผมไม่ใช่หมอ ผมรู้แค่ศิลปะแห่งการสังหารเท่านั้น

“โลกใบนี้มีคนที่รอบรู้ในด้านใดด้านหนึ่งอยู่เสมอ

“ผมก็แค่โชคดี ที่สามารถช่วยผู้อาวุโสตอร์เรสด้วยทักษะที่ผมมีได้”

ก่อนที่เซียนน่าจะพูดจบประโยค ฮาร์วีย์ก็พยุงรูดอล์ฟขึ้น

“ผู้อาวุโสตอร์เรสทนทุกข์ทรมานมาหลายปีแล้ว ตอนนี้เขาฟื้นตัวอย่างต่อเนื่อง แต่ก็ยังต้องการเวลาพักผ่อน

“จากนี้ผมจะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคุณนะ มือพิฆาตความตาย”

ฮาร์วีย์หันหลังกลับและจากไป

ฮาร์วีย์ไม่คิดที่จะทำความรู้จักกับลูกสาวของตระกูลระดับสูงแบบเธอ

ท้ายที่สุดแล้ว มีเจ้าชายและนายน้อยเข้าแถวรอเธอมากเกินไป

ฮาร์วีย์ไม่อยากจะต้องสู้รบปรบมือกับคนเหล่านั้น

เมื่อเขาออกจากคฤหาสน์หมายเลขหนึ่งมาได้ ความสัมพันธ์ของฮาร์วีย์ในฟลัตเวลล์ก็ยกระดับขึ้นไปอีกระดับหนึ่ง

ก่อนหน้านี้ ภายในตระกูลตอร์เรส มีเพียงแอนเซลเท่านั้นที่พร้อมจะอยู่ข้างเขา

แต่ ณ จุดนี้ แม้แต่เนลสันก็ยังต้องฟังความปรารถนาของฮาร์วีย์

นั่นแปลว่าฮาร์วีย์ไม่ได้ใส่ใจในเรื่องนี้มากนัก

เขาเพียงแต่ช่วยโคลตันเพื่อเห็นแก่แอนเซลเท่านั้น

นอกจากนี้ ฮาร์วีย์ยังรู้อีกด้วยว่าโคลตันเป็นบุคคลสำคัญที่รับใช้ชาติและประชาชนมาตั้งแต่ยังเยาว์วัย

มันคงจะเป็นเรื่องน่าเศร้าจนเกินไปถ้าคนเช่นเขาไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบสุข

ฮาร์วีย์อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าภายใต้แสงสลัวที่อยู่รอบ ๆ เขากลับมาอยู่ในค่ายฐานของแก๊งขวานอีกครั้ง

ในตอนแรกเขาคิดว่าที่นี่ไม่ได้แย่อะไรเท่าไหร่ แต่หลังจากเปรียบเทียบกับคฤหาสน์หมายเลขหนึ่งแล้ว เขาก็รู้สึกว่าเขาควรจะหยุดที่นั่นต่ออีกสักหน่อย

ขณะที่เขากำลังมองหาโอกาสในการซื้อวิลล่าที่นั่นเพื่อให้แมนดี้ไปอาศัยอยู่แอนเซลก็ได้ยินเสียงอันอ่อนโยนดังมาจากด้านหลัง

"พี่เขย…"