บทที่ 3277

"มา! พาตัวพวกนี้ออกไป! ถ้าพวกเขาขัดขืนก็ลงโทษเสียตรงนี้แหละ!” หัวหน้าโฮเซ่ วิลเลียมส์เอ่ยขึ้น

ฮาร์วีย์ ยอร์กเหลือบมองหัวหน้าวิลเลียมส์อย่างสงสัยแล้วพูดว่า “คุณมาจากสถานีตำรวจฟลัตเวลล์ใช่ไหม?

“ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้วทำไมไม่สอบสวนตรงนี้เลยล่ะ?

“หรือแค่คิดจะมาจับใครตามอำเภอใจเท่านั้น?

“คุณเคยคิดถึงผลที่จะตามมาหลังจากทำแบบนี้หรือเปล่า”

หัวหน้าวิลเลียมส์หัวเราะอย่างเย็นชา

“ฉันเป็นหัวหน้าของที่นี่ ไอ้สารเลว! ไม่ต้องให้แกมาคอยสอน!

“แกนั่นแหละที่เป็นฝ่ายฝ่าฝืนกฎหมาย! ในฐานะผู้บังคับใช้กฎหมายอย่างฉัน แน่นอนว่าฉันปล่อยแกไปไม่ได้!

“และถ้าแกยังจ้อไม่หยุด ฉันจะยิงแกมันเสียตรงนี้แหละ!”

หัวหน้าวิลเลียมส์ขึ้นเสียงพร้อมแสดงท่าทางโกรธเคือง

เขายื่นมือออกไปตบหน้าฮาร์วีย์เพื่อที่เขาจะได้อวดอำนาจของตัวเอง

"อะไร? คิดจะทำร้ายผมเหรอ?” ฮาร์วีย์เอ่ยถามอย่างใจเย็นขณะกดหมายเลขบนโทรศัพท์

“ลองคุยกับคนในสายนี้แล้วคิดดูอีกทีดีกว่า”

"แก…"

หัวหน้าวิลเลียมส์กำลังจะลงไม้ลงมือ แต่เขาลังเลเมื่อเห็นท่าทางสงบของฮาร์วีย์ ก่อนที่จะคว้าโทรศัพท์ไป

ในเวลาเพียงสิบวินาที หัวหน้าวิลเลียมส์ก็แสดงสีหน้าสยดสยองออกมา ขณะพยายามโบกมือให้ลูกน้องของเขาล่าถอยไป

“ผมต้องขอโทษด้วยผู้อำนวยการเบเกอร์!” หัวหน้าวิลเลียมส์เอ่ยปาก

“ตำรวจจะไม่สามารถจัดการกับเรื่องนี้ได้ เนื่องจากมันเป็นเรื่องของโรงพยาบาล”

จากนั้นหัวหน้าวิลเลียมส์ก็ยื่นโทรศัพท์คืนให้ฮาร์วีย์ด้วยความเคารพ

เขาไม่เคยคิดเลยว่าฮาร์วีย์จะเป็นเพื่อนกับอันเซล ตอร์เรส

เขาจะสู้กับคนแบบนั้นได้ยังไง?

ไม่มีทางเลย!

“คุณจัดการกับเรื่องนี้ไม่ได้งั้นเหรอ?!”

การแสดงออกของพอลล่า เบเกอร์ดูแย่ลง

“คุณเป็นผู้บังคับใช้กฎหมายนะ! คุณต้องต่อสู้เพื่อประชาชน! ที่คุณบอกว่าจัดการกับเรื่องนี้ไม่ได้นี่มันหมายความว่ายังไง?!

“แต่ละเดือนคุณได้ค่าคุ้มครองจากฉันไปตั้งเท่าไหร่ แต่ตอนนี้กลับมาบอกฉันว่าคุณไม่สามารถจัดการกับเรื่องนี้ได้!