บทที่ 3315

ชายหนุ่มหัวโล้นในชุดคลุมเดินตามหลังชายวัยกลางคนคนนั้น เขาเดินเข้าไปในห้องอย่างโอ่อ่าราวกับว่าเขาเป็นราชาของโลก

ชายวัยกลางคนเผยถึงความเป็นชนชั้นสูงขณะที่เขาเดินเข้าไปพร้อมกับพรรคพงกของตน

ข้างในห้อง ฮาร์วีย์กำลังนั่งไขว้ห้างและจิบชาเมื่อเขาเห็นชายวัยกลางคนคนนั้น

“คุณเป็นใคร?

“คุณดูไม่เหมือนแฟรงกี้เลย…”

“กล้าดียังไง?!”

ชายวัยกลางคนถอดแว่นตาออกและเช็ดมันด้วยทิชชู่

“นายคงเป็นฮาร์วีย์”

แววตาของเขาเยือกเย็น

‘ก็แค่ชายหนุ่มร่างผอมคนหนึ่ง แม้ว่าออร่าของเขาจะค่อนข้างพิเศษ แต่เขาก็ยังเป็นเพียงคนธรรมดา…’

‘อีไลไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง เขาไม่สามารถจัดการกับชายคนเดียวได้แม้ตนจะมีพรรคพวกมากมายอยู่ด้วยก็ตาม เขายังต้องมาขอความช่วยเหลือจากฉันอีก’

‘ลูกชายคนนี้จะต้องเป็นตัวซวยของฉัน…’

ฮาร์วีย์ไม่ตอบคำถามของชายคนนั้นแต่กลับมองชายคนนั้นด้วยความสงสัยแทน เพียงแค่มองแวบเดียวเขาก็สามารถบอกได้ว่าชายคนนี้มาจากตระกูลเบอร์ตัน

อีไลทำให้ตัวเองดูยิ่งใหญ่มาก แต่สถานะของเขายังต้อยต่ำเกินไป

เขาไม่มีสิทธิ์โทรหาแฟรงกี้

เขาจึงโทรหาพ่อของเขาแทน

“ซีอีโอเบอร์ตันกำลังถามนาย! นายหูหนวกหรือไง?!”

หลังจากที่เห็นสีหน้าที่ฉงนของฮาร์วีย์แล้ว ชายหนุ่มหัวโล้นก็ก้าวมาข้างหน้าด้วยแววตาที่ดุเดือด

ฮาร์วีย์เพิกเฉยต่อชายคนนั้นโดยสิ้นเชิง

“คุณเป็นพ่อของอีไลเหรอ?”

ชายหนุ่มเดือดดาลด้วยความโกรธ

“นายคิดว่านายสามารถเอ่ยชื่อของนายน้อยเบอร์ตันได้ตามใจชอบเหรอ?!”

บรรดาสาวสวยจ้องฮาร์วีย์ด้วยสายตาที่เหยียดหยามเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น

‘เขากล้าเอ่ยชื่อนายน้อยเบอร์ตันแบบนั้นได้ยังไง?!’