บทที่ 3322

ฮาร์วีย์ ยอร์ก ยิ้ม

"ก็ไม่มีอะไรนี่ คนพวกนี้คือคนที่ทำร้ายแมนดี้ ซิมเมอร์ ที่พวกเขาคุกเข่าอยู่ข้างนอกก็เพื่อจะขอโทษและยอมรับผิด

“ก็แค่นั้น!”

การแสดงออกของลิเลียน เยตส์ดูแย่ลง

“นายไม่ควรทำแบบนี้ฮาร์วีย์! เราควรจะเรียกเงินจากพวกเขาแทนสิ! เราต้องเรียกร้องอะไรสักอย่างจากพวกเขามาบ้าง!

“ให้พวกเขามาคุกเข่าอยู่ข้างนอกแบบนี้ก็ไม่เห็นจะมีประโยชน์อะไร!

“คนพวกนั้นไม่ใช่คนดี! พวกนั้นต้องผูกใจเจ็บแน่!

“และนายก็กำลังทำให้พวกเขาอับอาย!

“พวกเขาไม่มีทางสำนึกผิดหรอก!

“มีแต่จะคอยสร้างปัญหาให้แมนดี้ในอนาคตยิ่งกว่านี้!

“แค่ให้คนพวกนั้นจ่ายค่าเสียหายให้เราหนึ่งหรือสองล้านแทนก็ได้! เลิกให้พวกเขาคุกเข่าได้แล้ว!”

ลิเลียนเฝ้าดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาระยะหนึ่งแล้ว เธอรู้สึกขนลุกเมื่อเห็นดอนนี่ เบอร์ตัน อีไล เบอร์ตัน และคนอื่น ๆ คุกเข่าอยู่ข้างนอก

“คุณกลัวพวกนั้นขนาดนี้เลยเหรอ?” ฮาร์วีย์ถามขณะรินชาให้ตัวเอง

“คนพวกนั้นคิดว่าตัวเองสามารถทำทุกอย่างที่ต้องการในประเทศของเราได้ เพียงเพราะพวกเขามีภูมิหลังที่ค่อนข้างดี

“ถ้าไม่ให้พวกเขาคุกเข่าแบบนี้ พวกเขาก็จะไม่มีวันได้เรียนรู้”

“ส่วนเรื่องที่พวกเขาจะต้องผูกใจเจ็บ…

“นั่นก็เป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้ว

“แต่ตราบใดที่เราแข็งแกร่งกว่า พวกเขาก็ทำได้เพียงเก็บความเจ็บแค้นนี้ไว้ในส่วนลึกของใจเท่านั้น

“ผมไม่ต้องการเงิน...

“แต่อยากให้ทุกคนในฟลัตเวลล์รู้ว่าถ้าคิดจะเป็นศัตรูกับแมนดี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการรนหาที่ตาย”

ในขณะนี้ ฮาร์วีย์ยังคงมีใบหน้าเรียบเฉย เขาต้องการให้อีไลและพรรคพวก เป็นเครื่องเตือนใจให้คนอื่น

ตอนนั้นคนในเมืองนี้จะตระหนักได้ว่าพวกเขาไม่มีสิทธิ์ต่อต้านแมนดี้

ถ้าพวกเขาสามารถแก้ปัญหาเหล่านี้ได้ด้วยเงิน พวกเขาจะไม่มีวันหลาบจำ

สีหน้าของลิเลียนเปลี่ยนเป็นฉุนเฉียวอย่างรวดเร็ว

"เพื่ออะไร?! มันไม่ได้ส่งผลดีอะไรต่อเราเลย!” เธออุทาน

“ฉันต้องเสียเงินจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้กับแมนดี้ด้วยตัวเอง! นั่นเป็นเงินบำนาญของฉัน!