บทที่ 3346

ดวงตาของเฟร็ดดี้ฉายแววโกรธ สำหรับคนในวรรณะกษัตริย์ เขาไม่เคยถูกดูหมิ่นเช่นนี้มาเลยสักครั้งในชีวิต

แต่เนื่องจากเขาไม่ใช่คนไร้ฝีมือ เขาจึงหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ อารมณ์บนใบหน้าของเขาจึงหายไปอย่างสิ้นเชิงหลังจากนั้น

เขาต้องการเหยียบย่ำชายที่กล้าข้ามหัวเขา…

แต่เขารู้ว่านี่ไม่จำเป็นต้องถึงมือของตัวเอง

นั่นก็เพราะตระกูลจอห์นถือเป็นแขกกิตติมศักดิ์ของแก๊งโอเวอร์ลอร์ด เมื่อเทียบกับความโกรธของเฟร็ดดี้แล้ว ดาห์เลียรู้สึกอับอายกว่ามาก

ตระกูลจอห์นก็กำลังอยู่ในช่วงขาขึ้นเช่นกัน ไม่มีทางที่พวกเขาจะยอมรับการถูกดูหมิ่นเช่นนั้นได้

คงไม่ดีแน่ถ้าสถานการณ์วันนี้ทำลายชื่อเสียงของตระกูลจนไม่หลงเหลือชิ้นดี

หลังจากสงบสติอารมณ์แล้ว เฟร็ดดี้ก็ยิ้มเล็กน้อย

"น่าสนใจ นั่นไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย”

“อารามสวรรค์ไม่ได้มีรากฐานอยู่ในประเทศ H จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เขาจะดูถูกพวกเรา”

“ไม่อย่างนั้นแล้ว อีไลกับพ่อของเขาคงไม่ถูกบังคับให้คุกเข่าหน้าโรงพยาบาลเมื่อสองสามวันก่อนหรอก”

“ประเทศนี้เต็มไปด้วยอัจฉริยะที่ซ่อนตัวอยู่อย่างแน่นอน!”

เฟร็ดดี้ดูคล้ายพร้อมจะเจรจา แต่ใคร ๆ ก็บอกได้ว่าเขาโกรธถึงขนาดไหน

เขาต้องการปลุกเร้าดาห์เลียจนทำให้เธออยากจะเหยียบย่ำชายคนนั้นด้วยตัวเอง

ดาห์เลียจ้องมองเฟร็ดดี้อย่างเย็นชา ผู้หญิงที่มีประสบการณ์เช่นเธอย่อมรู้ดีว่าเฟร็ดดี้กำลังมีเป้าหมายอย่างไร

แต่ในฐานะสมาชิกคนหนึ่งของตระกูลจอห์น เธอสามารถสงบสติอารมณ์และไม่แสดงอาการได้ตลอดเวลา

ไม่เพียงแต่สีหน้าของเธอแต่ยังเหมือนเดิมเท่านั้น วิธีจิบไวน์ของเธอก็ยังไม่เปลี่ยนด้วยเช่นกัน

เธอดื่มไวน์จนหมดอย่างใจเย็น แล้วเหลือบมองชายหัวโล้นที่อยู่ไม่ไกลจากเธอ

“ตระกูลจอห์นและแก๊งโอเวอร์ลอร์ดมีชื่อเสียงอันทรงพลัง อารามสวรรค์ก็มีภูมิหลังที่แข็งแกร่งเช่นกัน เมื่อรวมพลังทั้งหมดของพวกเราเข้าด้วยกัน แม้แต่ห้าตระกูลลึกลับหรือวงศาคณาญาติของสิบตระกูลอันดับแรกก็ยังไม่อยากมีปัญหากับเรา!

“แล้วใครมันกล้ามาเหยียบหัวเราแบบนี้!

“เขามาจากโรงฝึกศิลปะการต่อสู้ศักดิ์สิทธิ์หรือจากตระกูลผู้สูงศักดิ์ที่ไหน?”