บทที่ 3371

บัตเลอร์จอห์นหัวเราะอย่างเย็นชา ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะแปรเปลี่ยนเป็นมืดมน

“นายคิดว่าเราจะให้โอกาสนายจริง ๆ เหรอ!

"ไป! ทำให้เขาพิการซะ!”

ผู้คนในชุดคลุมสีทองก้าวไปข้างหน้าอย่างพร้อมเพรียงกัน ดวงตาของพวกเขาเย็นชา การเคลื่อนไหวทุกย่างก้าวของพวกเขาประสานกันเป็นจังหวะได้พอดิบพอดี จนถึงจุดที่แม้แต่จังหวะการหายใจของพวกเขาก็ยังพร้อมเพียงกัน มันเป็นภาพที่ค่อนข้างน่าขนลุก

ฮาร์วีย์หัวเราะเบา ๆ

“พวกนายจะทำให้ฉันพิการงั้นเหรอ?

“เชื่อฝีมือของสามคนนี้เนี่ยนะ?

“เลิกฝันลม ๆ แล้ง ๆ ได้แล้ว”

ฮาร์วีย์ก้าวไปข้างหน้า

“อย่ามัวแต่เสียเวลาเลย

“ทำไมไม่ดาหน้าเข้ามาเลยล่ะ”

“ให้เราทุกคนดาหน้าเข้าไปเนี่ยนะ? นายไม่มีสิทธิ์มาทำให้บัตเลอร์จอห์นต้องทำงานสกปรก!”

บัตเลอร์จอห์นหัวเราะอย่างสมเพช

“พวกนายสามคน! เข้าไปพร้อมกันเลย!

“ไม่ต้องเสียเวลาแล้ว!”

คนในชุดคลุมสีทองพยักหน้าก่อนจะโบกมือ หลังจากนั้น ลูกธนูที่ซ่อนอยู่ก็บินไปทางฮาร์วีย์ด้วยความเร็วแสง

ฮาร์วีย์รู้ว่าลูกธนูดังกล่าวอันตรายเพียงใดเมื่อเขาเห็นท่าทางมั่นใจของศัตรู

เขาถอยหลังไปสองสามก้าว แทนที่จะพุ่งไปข้างหน้า

ตูม ตูม ตูม!

เศษไฟกระจายไปทั่วสถานที่ ขณะที่ลูกธนูตกลงไปที่จุดที่ฮาร์วีย์เคยยืนอยู่ ช่างเป็นภาพที่น่ากลัว

เมื่อฮาร์วีย์ก้าวถอยหลัง ชายสามคนในชุดคลุมสีทองก็วิ่งออกไปพร้อม ๆ กัน

การเคลื่อนไหวของพวกเขารวดเร็วราวกับสายฟ้า

ทั้งสามเคลื่อนตัวไปอยู่ด้านข้างของฮาร์วีย์ในขณะที่เขากำลังถอยหนี คนทั้งสามเอื้อมมือไปคว้าแขนขาของเขา เอาไว้ทันที

ฮาร์วีย์ขมวดคิ้ว วางแผนที่จะถอยกลับและหลบการโจมตีโดยเร็วที่สุด