บทที่ 3379

แต่ทันทีที่แพทย์ผู้นั้นนั่งลงบนเบาะคนขับ ร่างกายของเขาก็แข็งขึ้น

มีดผ่าตัดจออยู่บนลำคอของเขาในทันที

"สายัณห์สวัสดิ์…"

ฮาร์วีย์ ยอร์กโผล่ศีรษะออกมาก่อนที่จะแสดงรอยยิ้มจาง ๆ

ทันทีที่แพทย์คนนั้นเห็นหน้าฮาร์วีย์ เขาก็ถึงกับตะลึงงัน ไม่คาดคิดเลยว่าจะได้พบกับอีกฝ่ายตัวเป็น ๆ

เขาพยายามเอื้อมมือไปยังที่พักแขนหวังจะรีบหยิบปืนอย่างรวดเร็วด้วยมือสั่นเทา แต่ร่างกายของเขาก็ต้องหยุดชะงักอีกครั้งเมื่อฮาร์วีย์เริ่มลงแรงไปกับมีดผ่าตัดในมือ

“นั่นไม่เข้าท่าเลย…

ฮาร์วีย์ยิ้ม

“ถ้านายจะเลียนแบบฉัน อย่างน้อยก็พยายามให้มากกว่านี้หน่อยสิ ฉันไม่ใช่พวกสิงปืนไวหรอกนะ”

นายแพทย์ผู้นั้นฉายแววเย็นชาในดวงตา

“ฉันไม่ได้อยากจะฆ่านาย…

“แต่ในเมื่อนายรนหาที่…

“ฉันก็ไม่มีทางเรื่องอื่นนอกจากต้องจัดการนายเสีย”

“จัดการฉันเหรอ?” ฮาร์วีย์ถามด้วยรอยยิ้ม

“ตอนนี้ฉันเป็นฝ่ายที่ได้เปรียบ

“ฉันไม่สนเรื่องที่นายฆ่าเฟร็ดดี้หรอก…

“แต่คงไม่ดีเท่าไหร่ถ้านายจะโยนความผิดมาให้ฉัน”

ฮาร์วีย์มองเห็นการกระทำทั้งหมดแต่ไม่ได้พยายามที่จะหยุดมัน นั่นก็เพราะเขาไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับความขัดแย้งเหล่านี้เลย

นายแพทย์คนนั้นสูดลมหายใจเข้าปอด

“นายอยากจับฉันทั้งเป็นเหรอ? คิดว่าทำได้หรือไง?” นายแพทย์ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“มันยากนักเหรอ?”

ฮาร์วีย์ยิ้ม

“นายยังคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์จะพูดอะไรแบบนี้ออกมาอีกเหรอ? ถ้าฉันออกแรงอีกแค่นิดเดียวนายได้ตายจริง ๆ แน่

“แล้วคิดว่าคำพูดพล่อย ๆ ของนายจะทำให้ฉันฆ่านายทิ้ง?

“แหม นายนี่ช่างจงรักภักดีจริง ๆ

“น่าเสียดายที่ฉันยังไม่อยากให้นายตายตอนนี้”