บทที่ 3443

"คุณยอร์ก! ผมไม่กล้าหรอก!

“ผมแค่ล้อเล่นน่ะ คุณยอร์ก!”

โลแกน โบวี่ตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้และก้มศีรษะลงด้วยความกลัว

ช่างน่าตลกนัก!

ให้เขาสาธยายให้ฮาร์วีย์ ยอร์กฟังงั้นเหรอ?

ตรงนี้น่ะเหรอ?

เขาไม่มีสิทธิ์นั้นหรอก

“นายจะไม่ทำหรือไง?

ฮาร์วีย์ตบหน้าโลแกนเบา ๆ

“ถ้าฉันจำไม่ผิด ครั้งที่แล้วนายก็พูดแบบนี้นี่

“แล้วฉันก็เคยสอนนายแล้วไง…

“แต่ดูซิเกิดอะไรขึ้น? นายยังมาเอาเปรียบประชาชนที่นี่อยู่เลย

“ดูเหมือนว่านายยังต้องการบทเรียนเพิ่มเติมสินะ!”

“ผมต้องขอโทษด้วยคุณยอร์ก!

“ผมจะหาคำอธิบายอันชอบทำให้กับคุณเดี๋ยวนี้เลย!”

"ยังไงล่ะ?" ฮาร์วีย์ถาม

สีหน้าของโลแกนเปลี่ยนไปอย่างฉับพลันก่อนที่เขาจะบิดแขนซ้ายของตัวเองอย่างเต็มใจ

หลังสิ้นเสียงกระดูกแตก แขนของเขาก็หักลงทันที

จากนั้นเขาก็แสดงท่าทางเอาอกเอาใจต่อฮาร์วีย์ ขณะที่เหงื่อเย็นหยดลงมาบนหน้าผาก

“แค่นี้ไม่พอหรอก” ฮาร์วีย์ตอบอย่างใจเย็น

"แน่นอน แน่นอน"

โลแกนโค้งคำนับด้วยความเคารพก่อนที่จะชี้ไปที่ลูกน้องคนหนึ่งของเขา

"นาย! มานี่สิ!

“หักแขนอีกข้างของฉัน!”

เจ้าหน้าที่ตำรวจเดินไปอย่างลังเล ก่อนที่จะหักแขนของโลแกน ขณะที่ฮาร์วีย์เริ่มยกยิ้มออกมาเบา ๆ

โลแกนคุกเข่าต่อหน้าฮาร์วีย์อีกครั้ง