บทที่ 3454

"แก…

“กล้าดียังไงมาตบฉัน!” สเตลล่า มิลเลอร์กรีดร้องอย่างเกรี้ยวกราด ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยว

“รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร!”

“นายนี่มันไม่ได้เรื่องเลย รุ่นน้องของนายกำลังตั้งคำถามกับนายอยู่ นายจะปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นงั้นเหรอ?” ฮาร์วีย์ ยอร์กกล่าวอย่างใจเย็น

ดิลลอน ลีหัวเราะอย่างเย็นชาก่อนที่จะจับคอเสื้อสเตลล่าแล้วตบเธอหลายต่อหลายครั้งอีกรอบ

ดิลลอนพร้อมที่จะแสดงความจงรักภักดีต่อหัวหน้ากองบังคับคดีของหลงเหมินโดยไม่ลังเล

ไม่นานหลังจากนั้น ใบหน้าของสเตลล่าก็บวมเหมือนหน้าหมู ใบหน้าที่ดูสวยงามของเธอดูผิดรูปไปอย่างสิ้นเชิง ตอนนี้เธอแทบพูดไม่เป็นภาษาด้วยซ้ำ

“มา… เร็วเข้า…”

เหล่าสาวกหลงเหมินพยายามตะเกียกตะกายขึ้นจากพื้น...

แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ทำแบบนั้น พวกเขาก็ถูกดิลลอนโยนออกไป

ในเวลาเดียวกัน เขายังหักหัวเข่าของสมาชิกทุกคนอย่างโหดเหี้ยม

เสียงกรีดร้องแห่งความเจ็บปวดดังขึ้นขณะที่เหล่าสมาชิกหลงเหมินไม่เหลือเรี่ยวแรงจะต่อสู้ได้อีก พวกเขาไม่อาจลุกขึ้นได้อีกต่อไป

“คุณคือ… ดิลลอนเหรอ!” ศิษย์หลงเหมินอุทานหลังจากจำใบหน้านั้นได้

“บ้าไปแล้วเหรอดิลลอน!

“นี่มันงานเลี้ยงวันเกิดของคุณนายลีเชียวนะ! ไม่เพียงแต่จะไม่นำของขวัญที่รับปากว่าจะนำมาให้มาด้วย แต่ยังคิดจะมาสร้างปัญหาที่นี่อีก!

“คุณคงอยากตายนักใช่ไหม!”

“เลิกเห่าหอนกันได้แล้ว!”

ดิลลอนจัดการเตะลูกศิษย์คนนั้นจนลงไปกองกับพื้นในทันที

ฮาร์วีย์ค่อนข้างประทับใจกับทัศนคติที่ชัดเจนของดิลลอนและความโหดเหี้ยมของเขา

ผู้ชายอย่างเขาจะเป็นลูกน้องที่ดี และจะยอมทำทุกอย่างที่เขาสั่ง

ฮาร์วีย์เดินไปหาสเตลล่าซึ่งขณะนี้ใบหน้าผิดรูปอย่างชัดเจนด้วยความใจเย็น

“เรื่องบัตรเชิญเป็นยังไงบ้าง?