บทที่ 3464

ขณะที่คุณนายลีมองด้วยรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้า...

ฮาร์วีย์ ยอร์กก็ขว้างโทรศัพท์ลงบนพื้น

"เอาสิ ผมจะให้โอกาสคุณ

“โทรหานายน้อยของคุณเลย!

“ถามเขาให้ชัดเจนด้วย

“ดูสิว่าตอนนี้เขายังเต็มใจจะหนุนหลังคุณอยู่หรือเปล่า!”

คุณนายลีตัวแข็ง เธอไม่คิดเลยว่าแม้จะได้ยินชื่อของโจเซฟ บาวเออร์แล้ว ฮาร์วีย์จะยังสงบนิ่งได้ถึงขนาดนี้

แต่เธอไม่มีเวลามาครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้

ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกดหมายเลขแล้วโทรออก

หลังจากสัญญาณดังเพียงไม่กี่ครั้ง อีกฝ่ายก็รับสายก่อนที่จะได้ยินเสียงทักทายอันห่างเหิน

"นี่ใคร?"

คุณนายลีโค้งคำนับด้วยความเคารพ แม้ว่าเธอจะอยู่ในอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ก็ตาม

“ฉันคือคุณนายลีจากหลงเหมินสาขาฟลัตเวลล์ ฉันมีปัญหากับคนที่ครอบครองตรากองบังคับคดีของหลงเหมิน

“เขาจะทำให้ฉันต้องพิการ”

“กองบังคับคดี?”

โจเซฟฟังดูไม่แยแส

“คนที่มีตราประจำตำแหน่งนั้นมีสิทธิ์อวดความแข็งแกร่งในฟลัตเวลล์ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

คุณนายลีจ้องมองฮาร์วีย์อย่างเหนือกว่าราวกับว่าเธอชนะไปแล้ว

ฮาร์วีย์ยิ้มอย่างใจเย็น

“บอกเขาไปสิว่าไม่ใช่แค่คนที่มีตราประจำตำแหน่งที่กำลังมีปัญหากับคุณเท่านั้น แต่คุณยังมีปัญหากับฉันฮาร์วีย์ ยอร์กด้วย”

คุณนายลีไม่รู้ว่าฮาร์วีย์ไปเอาความกล้ามาจากไหน ถึงได้คิดว่าชื่อของตัวเองจะยิ่งใหญ่เสียยิ่งกว่าตราสัญลักษณ์ประจำตำแหน่งได้

“นายน้อยบาวเออร์ ฉันกำลังมีปัญหากับผู้ชายที่ชื่อฮาร์วีย์ ยอร์ก เขาคือคนที่เอาตราประจำตำแหน่งมาอวด เขายังบอกอีกว่า…”

เสียงหายใจถี่ดังขึ้นมาจากทางฝั่งของโจเซฟ หลังจากเกิดความเงียบงันอยู่ครู่ใหญ่ก่อนที่มันจะเงียบลง

ขณะที่คุณนายลีเต็มไปด้วยความตื่นเต้น น้ำเสียงห่างเหินของปลายสายก็กลับมาดังขึ้น

“ขอให้โชคดีแล้วกัน” โจเซฟตอบอย่างเย็นชา